Aisi schrijft

zondag 26 oktober 2014

Gisternacht

Vijf prosecco's en zeven niet verzonden berichtjes verder. Ik realiseer me dat de tijd eigenlijk te snel gaat, maar de klok hem niet bijbenen kan. Daarom tikt elke minuut langzaam en lutteloos aan me voorbij. Ik zoek naar zelfreflectie in een leeg champagne glas en een sigaret met Tsjechische komaf. Ik heb heimwee naar armen die me slechts enkele keren hebben mogen vast houden, en het doet pijn om te weten dat ik nu mijn eigen troost moet zijn.

Ik red me heus wel zonder jou, maar ik wil graag vertellen hoe ik me zonder jou red.



donderdag 23 oktober 2014

Photoset








Growing up as a kid, I would fall asleep to the music that my dad used to play on his old, rusty record player. Hendrix, Zappa, Doobie Brothers, Bowie, I've heard it all. I would slip downstairs and watch my dad sit in front of his little music maker, jamming along on his guitar, but he would never hit the right notes, it frustrated him.

Today, I'm older. I'm supposed to have all these responsibilities like a job and good grades. But sometimes I just like to pass by that old record player and listen to some great music that I used to hear back in the days. I share this passion with my dad. Music. Our house ain't much, but it's filled with music. Every now and then I browse in my dad's vinyl collection, looking for some tunes that will set the mood. I sit down, just like how my dad used to do, and I listen. Music can carry you away, music can sooth you. It did to me, music took care of me when I wasn't able to take care of myself.





One day I hope to have my own turntable, and a good amount of records that I can play. I would visit flea markets to look for some hidden gems that need to be taken care of. That's all I want, really.







woensdag 22 oktober 2014

Stiltecoupé

In een stiltecoupé met mensen, ben je toch eigenlijk best alleen. Huizen razen voorbij, de gevels zijn allang gestopt met spreken. Ik voel me samen met de wereld een beetje eenzaam, het bracht me tot begrip dat ik heb over het heelal. In een universum ben je ook maar op jezelf, uiteindelijk.

dinsdag 21 oktober 2014

22:08 pm

Ik kan je niet niet kennen, maar ik kan je wel ontkennen. Je weet precies wat je tegen mensen moet zeggen, maar je weet niet hoe je met ze moet praten. Ik ken je gezicht, ik ken je stem, maar, wie ben jij?

20:51 pm

Met jou in één zelfde kamer voelt soms zo verdomde alleen. Maar nu ruikt zelfs mijn haar naar jou, en ik weet daardoor niet of ik je wel of niet missen moet. Was alles nog maar zo helder, net zoals mijn laatste glas. Als je alleen al eens wist wie ik was, misschien zou ik je dan vergeet-mij-nietjes geven. Je wilt dat ik alles deel, maar je wilt teveel helft.

zondag 19 oktober 2014

Zondag is zo'n dag

Luie Zondag, the status quo. Stop een iPhone in mijn hand en een beetje inspiratie in mijn hoofd, en ik ga aan de slag. Ik heb twee foto's gemaakt, en er wat vsco-magie op los gelaten. God, geweldige app is dat. Mocht je er nog geen kennis mee hebben gemaakt, zeker weten downloaden, is echt een toevoeging aan je edit-programma's op je telefoon.







Morgen reis ik af naar het Westen van het land. Ik ga naar Den Haag, een nog onbekende stad van mij. Op de één of andere manier heb ik er altijd wat tegen gehad, maar dat is niet echt eerlijk, want ik moet het zien en dan pas beoordelen. Ik denk dat het komt door het consumeren van Oh Oh Cherso typetjes op tv, en het feit dat ons non-functioning politieke systeem zich daar huist in de binnenstad. 

Ik kijk vooral uit naar de treinhuis, die mag er wezen, zo'n 2 uur lang. Heerlijk, kan ik lekker alleen zijn met mijn gedachten, verhuld in een oversized zwarte jas en een bos krullen. 


 

You can't do me right 
So I decide that

I don't wanna be your girl no more
No more
I just wanna see you up and out
Out of the door



vrijdag 17 oktober 2014

Week 42

Dit vind ik mooi. Of: dit fascineert mij. En: dit trok mijn aandacht deze week. Dingetjes, prulletjes, geordende chaos, wat er bezig is in mijn hoofd. Best een kijkje waard. Vond je dit leuk? Geen probleem. Ik heb ook tumblr, die vind je hier. En nu een feestje, want het is vakantie, eventjes, maar toch, vakantie.




'Ze was dansen in de ochtendzon
eindeloos blijven doorgaan terwijl
je al zo lang niet meer kon'

(eensgelijk.tumblr.com)






'Missing you comes in waves
tonight
I am drowning'

(unknown)






 


 
Don't go far, don't go put your feet in

Standing soul scratched wrestling with heartbeats
If I belong with everyone, everyone I've ever known
I belong with everyone, everyone I've ever known is here,
With me.

Making up, lovers on their own tonight
Need to see how it's done
So I can change inside



 

'En zo doken de gedachtes van mij
over jou
zo plots
de vergetelheid in'
(rozengeur.tumblr.com)



dinsdag 14 oktober 2014

Simpele gelukjes

De middag is luttele uren geleden aangebroken. Amy Winehouse' My Tears Dry On Their Own vervult al mijn muziekwensen op het moment, en het leek me wel tijd om even een blogje te tikken voor mijn lieve, trouwe lezertjes. Want wat was vandaag een heerlijke dag. Door onverwachte ziekte in de docentenkring op mijn school, genoot ik een korte dag vandaag.

Na twee nuttige uren in de schoolbanken te hebben doorgebracht, sprong ik weer op mijn stalen ros. Ik had alleen geen trek om mijn dag in te leveren aan een luie Dinsdag op de bank. Ik besloot met een vriendin mee te gaan naar Doesburg. Doesburg is, voor de mensen onder ons die niet bekend zijn met dit plaatsje, een klein stadje gelegen aan de IJssel. Het is een hanzestad, dus stond bekend om zijn handel en gilden. Sinds kort is er een Appel&Ei gevestigd in de winkelstraat, en ik moest even een kijkje nemen. En daar heb ik voor nog geen €25,- een geweldige jas op de kop getikt. Een echte bloggersjas, zo noem ik het. Hij is lang, zwart en van een fijne, dikke stof. Oversized en dus perfect. Ik was opslag verliefd.



Na deze impulsieve aankoop ben ik samen met mijn vriendin het Arsenaal ingedoken. Het Arsenaal stond eerst bekend als een verwaarloosd maar mooi pand in Doesburg, daar moest iets aan gedaan worden! Nu verleend het pand meerdere functies, onder andere kan je er rustig neerstrijken voor een cappucino of een kopje verse munt thee (zoals wij deden), maar je kan er ook terecht voor het fijnproeven van de culinaire hoogstandjes uit Doesburg (Doesburgse mosterd, niet te missen), rekken en strekken in de yogazaal, een film kijken in de filmzaal of zelfs een hotelkamertje huren. Mocht je benieuwd zijn geraakt naar dit gebouw met veelzijdige functies? Dan is het zeker een duimpje omhoog waard op hun Facebook.



En alsof al dit kleine gelukzalige genot niet genoeg is, ga ik ook nog eens heerlijk koken vanavond. What's on the menu? Italiaans! Ik ga Tagliatelle met pesto maken. Allemaal vers. Daarbij komt nog een heerlijke salade met rucola, appel, walnoot, hazelnoot en balsamicodressing. Ik denk dat mijn inner-foodie steeds meer naar buiten treedt.

Tijd om dus maar de keuken in te duiken en mijn eerste pesto ever te maken. Verwachtingen doe ik niet aan, maar mislukkingen ook niet. Mocht het niet te vreten zijn zal ik daar (vanzelfsprekend) mijn beklag over komen doen op mijn blog. Laten we hopen dat dit niet nodig is.

(Nu ik dan toch voldoe aan het cliché bloggen, namelijk verslag doen over je dag, gooi ik maar gelijk wat muziek onder deze post. Dit zijn mijn latest favourites, zit niet verlegen om ze af te spelen, en laat me eventueel weten wat je ervan vindt!)

 






donderdag 9 oktober 2014

Over mama: een wondervrouw

Mijn moeder is half September 2009 overleden. Althans, geestelijk. Zoals wij haar altijd hadden gekend, was niet meer. Haar mogelijkheid om te spreken en uit te leggen en er voor je zijn, had haar lichaam al verlaten. Het stelde niks meer voor, een hoopje ellende. Daarom was ze voor mij al een beetje, sja, dood. De stempel die op deze dag rust, daar kan ik niet om heen. Vijf jaar inmiddels. 9 Oktober, de dag dat haar lichaam zich ook toegaf aan de trekken van is-niet-meer.

Ik heb eindelijk woorden gevonden om erover te schrijven. Woorden die mij kunnen uit leggen, de taboe zoals ik die als 11/12-jarig meisje eromheen heb ervaren. Schrijven, met nog iets meer dan lading. En dat op een dag als vandaag.

Mama was altijd los, swingend en vrolijk. Zoals ze dan aardappels stond te schillen in de keuken met Arrow Jazz FM op de achtergrond. En owee, er moest maar een nummertje met net dat beetje pit erin op de radio komen en mama schoot de huiskamer in. Dan greep ze me bij de arm, en banjerden we zo de huiskamer door. Robin, mijn oudere zus, destijds een flinke puber, kon er niet om lachen. Ze haalde dan haar wenkbrauwen op, en met een zucht en een luidkeels ''oh my god'' stond ze dan op en liep ze weg. Mama en ik konden er om lachen. Al vrij snel dook ze daarna weer de keuken in, en ging ze verder met haar kookkarwei.



Mama was niet het type om ziek thuis te zitten en de dag aan haar voorbij te laten schieten door een verdervende chemokuur door haar aderen. Nee, mama was geen zielig kamerplantje. Zij was de vrouw die die ''kanker kanker'' wel eens even een draai om de oren zou geven. Zo heeft zij vanaf het begin van haar ziekteproces in haar schoenen gestaan.

Een moment dat ik me nog goed kan herinneren is toen we mama's hoofd gingen kaalscheren. Man, wat een dramatisch emotioneel moment was dat. Maar het ging wel op onze manier: tondeuse in de ene hand, en stofzuigerslang in de andere. Zo kregen we mama, met tranen maar ook met lachen, uiteindelijk tot je stereotype kankerpatient. Kaal, huilerige rode ogen, maar met gebalde vuisten en veel strijdlust.

Zo is het altijd gegaan. We konden lachen om de kanker, we maakten zelf grapjes over de chemo en zijn bijeffecten. Deze deelden we dan aan tafel, tijdens het avondeten. ''Ik heb weer een goeie..'', begon mama dan altijd. Naast wat misvormde cellen in mama's lichaam, was er bij ons thuis van een kankerstemming geen sprake.



Totdat er bleek dat mama's hoofd ruimte had verhuurd aan 6 knellende hersentumoren. Dit was een compleet nieuw hoofdstuk. Wat zeg ik? Zeg maar gerust nieuw boek. ''Hoe sterft er iemand voor je ogen weg, in nog geen 1,5 maand tijd'', ik kan er pagina's over volschrijven, maar dat is niet wat ik nu wil doen. Details zal ik dan ook achterwege laten.

Ik heb alles voorbij zien komen. Nachtwakers bijvoorbeeld. Vreemde types zijn dat, maar ik ben ze dankbaar. Van paardenfluisteraar tot lieve breiende typetjes. De één bracht kruidenthee mee van thuis, om de nacht door te komen, en de ander las graag een boek over de filosofie van het leven. Veel van mama's ziekteproces heb ik bewust niet meegemaakt, omdat ik er voor vluchtte. Ik besteedde veel tijd op de computer, met vrienden die kilometers van me weg woonden. Internetvriendschappen. Het hele feit dat ik er niet voor mama ben geweest toendertijd, is wel iets waarover ik me nu schuldig voel, maar waar ik ook begrip voor mezelf kan opbrengen. Ik was jong, en natuurlijk wil je je dan zo koppig als je bent niet toegeven aan het feit dat je moeder die op een ziektebed achter je in de huiskamer ligt, dag bij dag een beetje meer sterft.

Na deze 5 jaar, zijn heel veel dingen voor me terug gekomen in mijn herinneringen. Iets wat ik nu erg fijn vind, omdat ik alles langzamerhand wel kan plaatsen, nu ik wat jaartjes ouder en wijzer ben. Natuurlijk was het niet makkelijk, want welke puber verlangd nou niet naar advies van hun moeder? Ik weet nog wel hoe onwennig papa zich voelde, toen ik moest vertellen op een Zaterdagavond dat ik mezelf officieel een vrouw mocht noemen. Het was koddig, want hij probeerde maar al te graag zijn best te doen om me gemakkelijk te laten voelen. Maar oh man, wat had hij toch ook graag gewild dat hij dat gênante gesprek niet met me hoefde te voeren.



Volgens mij zit je er niet zo over in, dat je in de Herfst bent gestorven. Het was namelijk voor jou de tijd van het jaar, de Herfst was jouw seizoen. Daarom had het ook iets magisch, de dag dat de dampende aarde jou lichaam mocht omarmen, net als elk vallend blad van een boom, die ook gedag moet zeggen tegen de takken waar hij zich maanden zo krampachtig aan vastklampt. Zo lieten wij je achter, op een zonnige Herfstochtend op de natuurbegraafplaats bij ons in het dorp.

Ik mis mama niet meer op een dag als vandaag, of als op een speciale dag. Vandaar dat deze dag voor mij niet meer zo'n emotionele bedoeling heeft. Ik mis haar juist op de onnozele, onbelangrijke momenten. In de kleine dingetjes, die er juist veel toe doen omdat andere mensen ze voor lief nemen, en jij nu iemand die heel belangrijk voor je is mist, in zoiets kleins.

Het missen wordt niet minder, maar steeds een beetje meer. Natuurlijk denk ik vandaag aan jou, mam, en kijk ik even omhoog als ik ga slapen. Hier ben ik, schrijvend over jou. Ik hoop dat je trots op me bent, hoe ik geworden ben, maar ergens weet ik dat wel een beetje zeker. Ik weet dat je me kan zien, en hoop dat je niet bent vergeten wat ik elke dag tegen je zei: ik hou van je. En of je nou een zwevende ziel bent in de atmosfeer, een verteerd stofje in onze aardkorst, of een geestengedaante in een hemels paradijs, waar je ook zit, geen afstand veranderd iets aan dat houden van. Ik ben en blijf je dochter, jouw bloed, zo leef jij toch een beetje,  in mij voort.


maandag 6 oktober 2014

Hands, by Carol Shlyakhova

My friend once told me 
she liked this guy because of his hands
And I found it absurd that anyone 
would develop feelings over one feature, 
and not care about the rest
It wasn’t until you used your hands 
to cup the back of my neck the first time we kissed 
and I could feel your firm grasp pull me closer, 
and my insides exploded
and my head buzzed with bliss.
And the first night you slept over, 
you fell asleep with your hand 
laid over my stomach 
and your fingers felt like a fire 
that I didn’t mind burning my skin.
The first time we got drunk, 
was the first time you played with my hair, 
and my god I was hooked, 
I’d drink forever if it meant you’d never stop.
And in public you’d hold my hand, 
and rub your thumb in little circles 
that left me wanting you more, 
no matter what you would never let me go, 
I was glued to you, 
and I honestly didn’t mind
When we talked about breaking up, 
you saw my lips quiver with fear, 
and you brushed over my lips with your fingers
before pulling me into your lap 
and you kissed me like never before. 
With your hands on my hips 
pulling me so close to you, 
leaving no space in between us. 
It was then I realized I never wanted you to go
Its now that, 
I finally understand why hands 
were the only feature that mattered
— Hands: Carol Shlyakhova


zondag 5 oktober 2014

Een boutade aan het onwetende Primarkmeisje

Afgelopen weekend nam ik een kijkje in de kersverse Primark in Arnhem, voorheen bekend als een groot Bijenkorf filiaal. Deze is omgetoverd tot een mode-mayhem, de droom van elke vrouw en vrouw in wording.

Massa's pubers, vrouwen en vermoeide vaders passeerden mij door de straten van Arnhemstad. Oh wat waren ze gelukkig, met hun handen geklemd om een uiteenvallende, gerecyclede papieren tas. Dat is weer een mooie aankoop, voor een prikkie! PRIMARK, schreeuwden de blauwe letters, ze staken prachtig af op de poepkleur van het tot tas samengeperste materiaal. Een plusje voor de Primark, dat hebben ze goed gedaan, dat moet die slechte werkomstandigheden waar Primark zich niet schuldig aan zegt te maken in ontwikkelingslanden maar doen vergeten.

Nu spreek ik mezelf tegen, want ook ik maak afentoe schuldig aan een good-buy in een Primarkfiliaal. Wat me terugbrengt op waarom ik me in godsnaam in de Primark bevond afgelopen Zaterdag. Want oh wat was dat een privilege, net zoals het mij nu een privilege is mijn gal te spuwen over de burgertrut die zich modemeisje noemt. Willekeurig, roekeloos en als barbaren graaiden ze door de rekken. Het was een ware mierenhoop. Een super fashionable long-coat, fijne structuur, oversized, gewoon maar in die polyester kotsgrauwe shoppersbag gepleurd. Ik maak me zorgen. Waar komt deze jas terecht? Wordt deze wel goed gecombineerd? Even later zie ik een meisje exact het zelfde doen, respectloos en tegen beter weten in grist ze zo'n zelfde jas uit het rek. Ik vrees dat heel Arnhem straks in de zelfde jas, met dezelfde sjaal en dezelfde schoenen rondloopt. Dit moeten we toch niet willen?

Al deze meisjes, zo, ineens, gepromoveerd tot modemeisje. Maar intussen hebben de geen vage notie over Chelsea boots, H&M Conscious en de Grid-trend. Althans, dat denken ze zelf. Zodra ze thuis zijn kruipen ze met hun tas op schoot achter de camera om een shoplog te doen. Zo'n shoplog die binnen de kortste keren 14x te vinden is op youtube, gewoonweg omdat iedereen dezelfde spullen aanschaft bij de Primark.

Om al die meisjes te zien in de Primark, had een provocerende werking op mij. Misschien heeft het te doen met mijn inner-fashionista, die de frustratie niet aan kan dat mensen voor een drol erbij kunnen lopen als modekenner, maar dan ook echt alleen voor het oog. Ik stoor me eraan. Want zodra je vraagt naar haute-couture, of het miniumumloon in Bangladesh, halen ze hun schouders op en komt er een ongeïntresseerd ''weet ik veel'' uit hun kauwgomherkauwende monden. Een opkomende cultuur waar we ons voor moeten schamen, maar waar we ons tegelijkertijd al te graag schuldig aan maken.

zaterdag 4 oktober 2014

It's Saturday night, a tumblr kind of night. I got really inspired and touched by some of the pictures in ran into, and I thought I might share them with you, since you are reading my blog and you don't mind me posting me silly, random stuff when I'm extremely bored so, this might work out for the both of us. Enjoy.