Aisi schrijft

zaterdag 30 augustus 2014

Een loempia uit het vuistje

Zaterdagmiddag, 12:22. Op het aanrecht in de keuken warmt de friteuse zich op. Ik vond loempia's in het vriesvak. Buiten wordt er gehuild, een traan glijdt langs mijn raam. Mijn haar is nat en koud. Als een ineen geklompen plak hangt het in een staart over mijn rug. Ik ril. Even haal ik mijn neus op. Krijg ik griep? Men zegt dat het heerst. Want de dochter van een vriend van mijn baas heeft het ook al flink te pakken. Zo doet het virus zich de ronde. Met koorts op bed, werd er gezegd. Liever geen griep, dat komt niet zo uit. En even verhul ik mijn neus in een zakdoek.

12:34. Is die pan al warm? Wie zal het zeggen. Mijn maag roept. Mijn hoofd weigert. Het is net alsof dat langzaam opwarmende, stroperige vet perfect in de buurt komt van hoe ik me voel. Waardeloos en troebel.
Niet aan denken.

Buiten fietst een vrouw. Met haar polyester mantel en capuchon, ontwijkt ze de dikke tranen die uit de lucht komen vallen. Een rustig tafereel, en toch met wat dynamiek.

De loempia's zijn warm. Heet! En ik brand mijn tong. En nu ook mijn vingers. Ik leer het ook nooit. Ik hannes wat met een papieren servet. Opnieuw werp ik een blik uit het venster. Dikke druppels rollen langs het glas naar beneden. Ik kijk op tafel, maar er is geen tweede papieren vernuft aanwezig. Ik zou de lucht nu zo graag even troosten. In plaats daarvan neem ik nog maar een hap van mijn Oosters genot, dat past in één hand. Uit het vuistje, noemen we dat.


donderdag 21 augustus 2014

Google poëzie

Geïnspireerd door diverse posts als deze, die ik zo nu en dan op Tumblr (mijn dagelijkse bezigheid) voorbij zie komen: google poëzie. Hoe het werkt? Je tikt iets in, wat alle kanten op kan gaan, dan zie je ''opties'' die google alvast voor je voorlegt. Hier rollen soms de treurigste, liefste en/of mooiste poëtische dingetjes uit. Ik heb het geprobeerd, en hier het resultaat.






Wat denken jullie? Is dit de manier van dichten anno 2014? Bij kriebelt het in ieder geval wel, want man dit geeft inspiratie!

Sidenote: negeer het tijdstip van deze post. een echte artiest kent geen slaap, inspiratie en creativiteit rust nooit! Amen.

Doorgeslagen? I think not.

Deze vakantie draaide het voor mij allemaal om impulsief zijn, en soms de boel de boel te kunnen laten . Impulsief, spontaan, random, risicovol gedrag. Op de trein naar Den Bosch stappen? Sure. Je loon er in 3 dagen doorheen jassen? Jep, check. Maar waarom voel ik me dan zo onvoldaan?

Impulsief ben ik echt wel geweest. Er zijn ook dingen gebeurt, die mij iets te impulsief waren, sinds ik er geen hand op had. Klappen die je ook opeens moet verwerken, en dan weer achter je laten en doorgaan. Maar ook genoeg dingen waar ik wel zeker verantwoordelijk voor ben. Zelfs zo impulsief, dat ik in 1 knip met de schaar een stuk van hetgene dat juist mij kenmerkt, kwijt ben. Ja mensen, mijn haar is de dupe van mijn impulsieve gedrag. Good job.



Toch voel ik me leeg. Ik loop al de hele vakantie tegen een gevoel aan, dat maar niet weg wilt gaan. Het is een afwachtend gevoel, alsof ik wacht op iets wat nog moet komen, maar het gebeurt maar niet. En zelfs met al deze spontane acties gaat het niet weg. Het is werkelijk waar verschrikkelijk en ook verwarrend. Als ik maar wist waarmee het te maken had, dat zou al zoveel helpen.

Anyways. Deze laatste paar daagjes van de vakantie vul ik met nog een last hooray. Aanstaande Zaterdag ga ik lekker dansen met mijn lieve vriendinnetje Renée bij 8BAHN Harbour. Een groot festivalevent in de Arnhemse haven. Echt een cool concept, want je feest in havenloodsen. Er is naast dansende massa nog genoeg te zien, want er zijn vintage kraampjes en (mijn persoonlijke favoriet) een frozenyoghurt tentje. Hallelujah wat wordt dat genieten!


zaterdag 16 augustus 2014

In memoriam

Voor mijn lieve opa.


Vis, het water en geordendheid. Woorden die me allemaal doen denken aan jou. Je was altijd bezig. Altijd aan het rommelen in de schuur. Zoals je een trap tegen mijn fietsband kon geven, om te kijken of hij nog wel hard genoeg was. Of zoals je me altijd uitlegde wat voor soort boten er zijn. Je kon altijd lang praten over je modelbootjes, die je zelf in elkaar had geknutseld. Maar er aan zitten moesten we uit ons hoofd zetten! Je was erg zuinig op je spulletjes.

Boven op je kamertje, en ook in het schuurtje in de achtertuin, dat waren net twee kleine museumpjes. Krantenknipsels, pasfoto's van mensen die je niet eens kent en allerlei soorten bouten en moertjes. Draaide je een schilderij om? Dan hoefde je niet verrast te zijn op nog een mooie afbeelding op de achterkant. Schilderen, daar kon je ook je ei in kwijt. Je deed dat altijd heel secuur. Je had een mooie schilderskist met spulletjes aan ons uitgeleend. Ik was gefascineerd door alle tubes, kwasten en soorten doeken die zich in deze ware schatkist bevonden.

Altijd als we richting Zwartsluis kwamen, het dorp waar jij zoveel van houdt, waar jij hoort, dan stond je vaak op de brug bij het Meppelerdiep. Met je oude vertrouwde pet en wat vrienden, gaf je ons een 'welkom terug in de Sluus!' begroeting, door je hand even op te steken. Dan daarna waren je ogen al snel weer op de sluis gericht, kijkend naar alle boten, al het moois dat voorbij kwam varen. Je was dan ook graag op het water. Vaak sla ik nog wat fotoboeken open die thuis bij ons in de kast staan, en dan tref ik ook wel eens foto's van jou aan het roer. Samen op vakantie op de boot, dat was voor jou pas echt genieten.

Ik kan me ook nog goed herinneren, dat toen ik eens kwam logeren, we samen naar de visboer gingen in het dorp. Want dat deed je graag. Een stevige handdruk, loslaten was onmogelijk. Zo staken we de straat over, jij met je kin fier omhoog, want wat was je altijd trots op met je kleinkinderen op stap te gaan. Rondwandelen door Zwartsluis met één van ons aan je hand, dat was een ware parade. Men mocht jou graag zo zien. Afijn. Dan kwamen we bij de visboer, en namen we plaats aan een picknicktafel. Jij een echte haring, en ik een portie kibbeling. Zo smulden we, en genoten we van het heerlijke weer. Dan snel weer naar huis naar oma, want anders was die ook maar zo alleen.

Zo heb ik nog veel mooie herinneringen aan jou, lieve opa. Ik ben zo blij dat ik die altijd bij me heb, en dat ik eindelijk de woorden vond om ze eens op te schrijven voor mezelf. En zo wil ik je onthouden, als de vrolijke, lieve, zorgzame, nette man die je altijd bent geweest. Mijn lieve opie, je bent nu uit varen. Dus ik zeg, vaarwel.