Aisi schrijft

vrijdag 21 juli 2017

Soms voel ik me een moederloos kind. Wanneer de dag me niet zint, het geluk me niet vindt. Geef mijn ogen dan rust, geef mijn dromen terug. Van de zon die morgen op komt hoef ik nu echt even niets te weten. Mijn lichaam drijft. Overal, maar nergens echt heen. Ze zeggen dat wandelen helpt. Zet een doel voor de dag, of op z'n minst je wekker. Ze hebben geen idee van het vuur dat brandt in de lucht. Niemand kan er bij, en zo blijft het daar. Ongeblust. Dit is allesbehalve een einde. Er zijn heel wat manen gepasseerd, heel wat glazen gedronken. Dat ik heb bestaan is voorlopig nog een wonder.

woensdag 19 juli 2017

Ik wil niet zeggen dat het hopeloos is. Maar ik bedoel het wel.