Ik vang aan

Lieve blogger pagina,

Waar te beginnen? Het is een hele tijd geleden dat ik je schreef. Ooit was je een dagelijks ritueel, een uitlaatklep voor de woorden die mijn lippen niet vonden. Ik heb je meerdere malen opgestart en weer achter gelaten. Van een beauty blog over essence make-up en Action slakkengel naar ''The Fashion Bible'' waarin ik uitgebreid shopverslag deed over mijn bezoekjes aan de Primark. Of toen ik meende columns te kunnen schrijven. Lief en leed heb ik met je gedeeld en ik betreur dat ik destijds schaamte kende en hierdoor niet elke post, elke bloggerfase, bewaard is gebleven.

Dan was er ook nog de poëtische fase. Posts die ik maakte, hadden betrekking op bepaalde verschijningen (jongens) in mijn leven. Oh wee wat ik allemaal deelde, in de hoop dat mijn ogen niet de enige waren die het zouden lezen. Toch heb ik in die periode veel leuke berichtjes mogen ontvangen, zowel direct onder mijn posts als in gewone dagelijkse gesprekken. Dan te bedenken dat ik ooit deze blog begon puur en alleen anoniem, nooit om aandacht te trekken.

Nu we bijna het bloggen als antiek en passé kunnen afschrijven, vind ik je weer. Tuurlijk, ik heb dagboeken en kladjes waar ik mijn hart kan uitstorten wanneer ik wil. Maar iets aan dit en public en toch zo in vergetelheid geraakte stukje internet trekt me. Waarom niet weer hier beginnen met schrijven? Waarom niet doen en laten, delen en bijpraten, naar hartenlust? Misschien wel juist om het feit dat niemand het zou lezen maar er altijd die kans is op betrapt te kunnen raken. 

Hoe en wat nu verder? Ga ik me er aan houden? Wie zal het zeggen, misschien lees je het later.

Meeldraden en stampers

Sinds een week of drie, vier, lijkt er iets anders. Er lijkt iets veranderd, in of om me.
Ik hield de deur open voor iemand in de trein -zoals ik wel vaker doe-, een vrouw met een bos bloemen in haar hand. ''Mooie bos!'' De woorden rollen uit mijn mond voordat ik er erg in heb. De vrouw tovert nu ook haar andere arm tevoorschijn. Een arm met een hand, met daarin nog een boeket. Twee boeketten, voor elke hand één.
Ze drukt op de knop van de deur. ''Ja mooi hé? Ik geef de voorkeur aan deze'' en ze houdt een bos met 6 verschillende tinten roze omhoog. Keurig gebloemschikt, als dat een werkwoord zou zijn, met her en der een spriet groen. ''Ja'', stem ik in, ''ik ruik het ook gelijk.''
De deuren gaan met een klap open en we stappen het perron op. ''Nou'', zegt de vrouw ''van de geur ben ik niet bepaald weg. Thuis knip ik de meeldraden en de stampers er van af, dan moet het gedaan zijn met de geur.'' Ik zwijg en denk na over meeldraden en stampers. ''Maar het is een mooie bos, dat ben ik het met je eens."
Onze kaarten checken uit en we lopen de stationstrap op, nog steeds naast elkaar.
 ''Het is moeilijk om rond deze tijd van het jaar aan zoiets te komen lijkt me, al die mooie bloemen zullen nu wel ergens anders vandaan moeten komen, niet?'' Ik zeg maar wat, want wat weet ik er nou van? ''Dat klopt.'' Zegt de vrouw. Dus ik zei wel wat zinnigs? Stilte.
In mijn hoofd begint er langzamerhand een lichte variant van paniek uit te breken. Moet ik nu fijn weekend zeggen? Shit, nee.. Het is pas donderdag. Tot ziens dan? Maar de vrouw is me voor. In een drafje loopt ze voor me uit en huppelt ze de trap af. Ik zie nu dat ze een jurkje draagt, met blote benen. Blote veertiger, vijftigers benen. Ik werp snel een blik op mijn telefoon. Het is bewolkt en 16 graden.

Men suggereert een ladder. Voor boven kop en schouders. Je familie bestaat uit lange mensen, zeg je. Op den duur, zit het hem in de lengte. De dagen, de tijd samen. De afstand, het trappengat, in gedachte leg ik het nog duizendmaal af. Opdat wij niet vergeten. Maar jij vergat. Ze zullen je niet hebben zoals ik je had. Ze zullen niet weten dat ik een toren in je zag.

Van je handen
van je adem
op zoek naar je hart
naar je slag
naar houvast
je armen kennen zoals het was
het moet een soort wiegen
zijn of zijn geweest
en ongekrenkt zo blijven
niet geleefd
niet gevraagd niet gewild
alleen wij beiden
zachtjes wrijven
geen halve dingetjes
tusseninnetjes
niet breekbaar
niet zoals goud of glas
van je handen
van je adem
naar je hart
naar je slag
laat me daar maar blijven
in je armen
zoals het was.

sept. mixtape

ETTA JAMES - I'D RATHER GO BLIND

KHRUANGBIN - PEOPLE EVERYWHERE (STILL ALIVE)

CAMERA OBSCURA - IF LOOKS COULD KILL

JORJA SMITH - BEAUTIFUL LITTLE FOOLS 

CHRISTINE AND THE QUEENS - IT

Ze verwarren het met wortels
hoe je knokkels strak wit
omhoog komen zetten
het moment voordat het loslaat
het je ontglipt.

Iedereen gelukkig
het contrast te groot
de wind uit je geslagen krijgen
laat je soms snakken
naar de smaak van de lucht.

Van de hemel, samen
naar de aarde, alleen
je knipt je vingers maar zie te laat
dat het licht voor je
is aan gedaan.

Radio Link

Twee weken geleden schoof ik aan bij twee geweldig initiatiefnemers uit Arnhem: Rick Kewal en René Gademann. Samen hebben zij Collectief Rauw opgezet, en vanuit dat collectief ondersteunen zij de artistieke wereld met door hun ontwikkelde culture projecten en activiteiten.

Klik hier om meer over Collectief Rauw te weten te komen.

Een orgaan binnen Collectief Rauw is onder andere Radio Link. Dit wordt gerund door René. Ik werd uitgenodigd om wat van mijn schrijfwerk te komen voordragen voor Radio Link. Eén van mijn opnames wordt ook nog verwerkt in een ander speciaal project, maar hier vertel ik een andere keer meer over.

Wekelijks wordt de 24/7 beschikbare radio geupdate met nieuwe geluiden. Zoals René zelf beschrijft: Op deze Cultuurzender vind je woorden en geluiden (bij voorkeur tegendraads) die de wereld moeten bereiken om gehoord te worden: een liefdesboodschap, bijvoorbeeld. Of een waarschuwing van gene zijde. Of nog nooit eerder geuite klanken met ritmes die niemand eerder kende. Dat alles gelardeerd met tonen van muzikanten van over de hele wereld.

Vanaf heden ben ik ook te beluisteren met alvast één van mijn ingesproken voordrachten. Er staan nog 4 andere voordrachten te wachten om gepost te worden, dus met een beetje geduld en een scherp oog (en oor) zal je deze vanzelf kunnen beluisteren.


Nieuwsgierig? Klik hier om te luisteren naar Radio Link.

Zomer

In de stationshal ruikt het naar vakantiegangers: zonnebrand, vers gebakken broodjes en de geur van een nieuw luchtbed. Ik ontken de Zomer, zodra hij komt. Dat was niet altijd zo. Geef mij maar net te fris maar wel met je jas open, zonnestralen op bladgoud en voor het donker thuis. Maar hier op het station bruist het van hutkoffers tot backpackers. Iedereen ontvlucht Nederland, in ruil voor iets dat zich ontleent als beter. ''Alles beter dan hier.'' En dat begrijp ik wel. Al kan ik nergens van vluchten. Bij mij zit het probleem in mij. Of beter gezegd: ik ben het probleem. Ik kan moeilijk uit mijn huid stappen, het opvouwen en onder mijn kussen schuiven.  Ik zit zo erg in mijn hoofd, terwijl ik altijd al in mijn hoofd zat.
Nog even werp ik een blik op de verpakte persoonlijkheden die op wielen worden meegesleurd aan hun uitschuifbare staarten. ''Zij wel'', denk ik.

Ik had altijd gedacht dat jullie nergens heen zouden gaan. En dat het huis aan het bos, het huis aan het bos zou blijven. Dat er niet zoiets bestond als verlies. Ik kende geen ziektes. Ik kende ze ook niet als scheldwoorden.
Ik ben niet klaar voor verhuisdozen, ik ontken ze. Mijn jeugd was kort en er tussenin. Maar teveel om op te bergen tussen kartonnen muren, en te verplaatsen. Naar elders.

Soms voel ik me een moederloos kind. Wanneer de dag me niet zint, het geluk me niet vindt. Geef mijn ogen dan rust, geef mijn dromen terug. Van de zon die morgen op komt hoef ik nu echt even niets te weten. Mijn lichaam drijft. Overal, maar nergens echt heen. Ze zeggen dat wandelen helpt. Zet een doel voor de dag, of op z'n minst je wekker. Ze hebben geen idee van het vuur dat brandt in de lucht. Niemand kan er bij, en zo blijft het daar. Ongeblust. Dit is allesbehalve een einde. Er zijn heel wat manen gepasseerd, heel wat glazen gedronken. Dat ik heb bestaan is voorlopig nog een wonder.

Ik wil niet zeggen dat het hopeloos is. Maar ik bedoel het wel.