bits n bobs 8 januari

In bits n bobs (gelijknamig met een van mijn boards op pinterest) deel ik graag wat snippers van mijn leven: foto's, teksten, video, muziek, boeken, ga zo maar door. Een soort van moodboard bestaande uit meerdere lagen, her en der voorzien van een kleine toelichtingsnoot van mij. Liefs!

Ik tijdens een onverwachte mini trip naar Barcelona in de nazomer 2021

 

 

Kiek van het bloemenplukken bij kweekland vorige zomer

 

Victory biertje na een klim op de Posbank, dit was op een bijzonder warme dag in Maart vorig jaar

 

 

Ik vroeg mijn vader

Ik vroeg mijn vader om mijn bed op een andere plek
in de slaapkamer te zetten. Zodat ik de ochtend na
het verplaatsen, nog niet aan de verplaatsing gewend,
het even niet zou snappen, even in de war zou zijn,
omdat er geen muur rechts naast me was, omdat het
licht ergens anders vandaan kwam.

-

uit: 'voor altijd het laatst', 2015 Tjitske Jansen 

 

 

 

Dit vind ik zo'n ontzettend mooie foto, op de een of andere manier ontroerd het me. In eerste instantie kende ik deze foto alleen als de opdruk van een van mijn lievelingsboeken, the virgin suicides van Jeffrey Eugenides. Na wat zoekwerk kwam ik er achter dat de foto is gemaakt door Justine Kurland.

 

''Justine Kurland is a contemporary American photographer. Best known for her large-scale C-prints of rural landscapes inhabited by nude women, Kurland's surreal images evoke pagan utopias or post-apocalyptic or pre-industrial worlds.'' (via: artnet.com)

Luwten - sleeveless

The sleepy jackson - good dancers

 

 

Lorde - California

 

''Once upon a time the Canyon Store was where my world began
All that mystery and beauty
Gleaned from desert flowers and gifted children
But it got hard to grow up with your cool hand around my neck''

2022

 

Een nieuw jaar. Tijd om het aan te trekken, in te lopen. Past het me? Het is aftasten, vereist voorzichtigheid. Niks van te voren roepen, behalve goede voornemens dan, maar dat mag ook stilletjes. Of opgeschreven. 

Ik was thuis toen 2022 aanbrak. Thuis als in papa-thuis, mijn ouderlijk huis waar mijn vader, godzijdank, nog steeds woont. Ik zeg godzijdank omdat dit niet zo vanzelfsprekend is gebleken. Er is zoveel gebeurt na het overlijden van mijn moeder. Allerlei dingen die hier lang niet allemaal aan bod zijn gekomen. Hoeft ook niet. Ik kan mijn bloggende zelf van toen dat best vergeven, die zocht juist afleiding. Af en toe liet ik wel een hint vallen of schetste ik delen van hoe de situatie thuis was. Maar het volledige verhaal? Vind daar maar eens de woorden voor (en de tijd).

Het was niet gepland dat ik bij papa zou eindigen op oudjaarsdag, maar ik ben wel blij dat dat gebeurt is. Vroeger wilde ik steevast thuis zijn, dat voelde veilig en, ondanks dat we er niet veel opsmuk aan toevoegden, traditiegetrouw. De afgelopen twee jaar ''vierde'' ik oud en nieuw alleen door samenloop van omstandigheden.

Blij was ik er overigens niet mee, het was meer een verdrietige bedoeling. Ik wist me dan geen knop om te zetten. Hoe maak je het voor jezelf geslaagd of gezellig als je alleen bent op een avond waar de rest van de wereld feest viert? Tenzij je dat echt zelf wil natuurlijk, maar in mijn geval was dat niet zo. Ik verlangde juist naar mensen om me heen, spelletjes doen of misschien uitgebreid feesten. Daarom was de teleurstelling dan ook zo groot denk ik. Ik kan heel goed alleen zijn en ik doe het vaak zat, heerlijk, maar er is toch iets waars aan die bedoeling van feestdagen, namelijk het samenzijn. 

Bij papa voelde ik me liefdevol ontvangen. Hij had me helemaal niet verwacht maar ik was welkom. Hij begon gelijk met koken zodat er in ieder geval iets op tafel zou staan. Er waren nog wat restjes zoals crackers en dips omdat mijn zus eerder die week nog langs was geweest om 3e kerstdag met hem te vieren. Op die manier, zonder teveel moeite te hoeven doen, maakten we het toch heel fijn en gezellig met elkaar.

Het was ook heerlijk buiten, zachte temperatuur. We konden op onze sokken naar het vuurwerk kijken vanaf het terras in de achtertuin. We wezen naar het vuurwerk dat we het mooist vonden, we proostten 2022 tegemoet met onze mokken thee. Een mooie avond en hopelijk het begin van een beter jaar voor ons allemaal.

Ik vang aan

Lieve blogger pagina,

Waar te beginnen? Het is een hele tijd geleden dat ik je schreef. Ooit was je een dagelijks ritueel, een uitlaatklep voor de woorden die mijn lippen niet vonden. Ik heb je meerdere malen opgestart en weer achter gelaten. Van een beauty blog over essence make-up en Action slakkengel naar ''The Fashion Bible'' waarin ik uitgebreid shopverslag deed over mijn bezoekjes aan de Primark. Of toen ik meende columns te kunnen schrijven. Lief en leed heb ik met je gedeeld en ik betreur dat ik destijds schaamte kende en hierdoor niet elke post, elke bloggerfase, bewaard is gebleven.

Dan was er ook nog de poëtische fase. Posts die ik maakte, hadden betrekking op bepaalde verschijningen (jongens) in mijn leven. Oh wee wat ik allemaal deelde, in de hoop dat mijn ogen niet de enige waren die het zouden lezen. Toch heb ik in die periode veel leuke berichtjes mogen ontvangen, zowel direct onder mijn posts als in gewone dagelijkse gesprekken. Dan te bedenken dat ik ooit deze blog begon puur en alleen anoniem, nooit om aandacht te trekken.

Nu we bijna het bloggen als antiek en passé kunnen afschrijven, vind ik je weer. Tuurlijk, ik heb dagboeken en kladjes waar ik mijn hart kan uitstorten wanneer ik wil. Maar iets aan dit en public en toch zo in vergetelheid geraakte stukje internet trekt me. Waarom niet weer hier beginnen met schrijven? Waarom niet doen en laten, delen en bijpraten, naar hartenlust? Misschien wel juist om het feit dat niemand het zou lezen maar er altijd die kans is op betrapt te kunnen raken. 

Hoe en wat nu verder? Ga ik me er aan houden? Wie zal het zeggen, misschien lees je het later.

Meeldraden en stampers

Sinds een week of drie, vier, lijkt er iets anders. Er lijkt iets veranderd, in of om me.
Ik hield de deur open voor iemand in de trein -zoals ik wel vaker doe-, een vrouw met een bos bloemen in haar hand. ''Mooie bos!'' De woorden rollen uit mijn mond voordat ik er erg in heb. De vrouw tovert nu ook haar andere arm tevoorschijn. Een arm met een hand, met daarin nog een boeket. Twee boeketten, voor elke hand één.
Ze drukt op de knop van de deur. ''Ja mooi hé? Ik geef de voorkeur aan deze'' en ze houdt een bos met 6 verschillende tinten roze omhoog. Keurig gebloemschikt, als dat een werkwoord zou zijn, met her en der een spriet groen. ''Ja'', stem ik in, ''ik ruik het ook gelijk.''
De deuren gaan met een klap open en we stappen het perron op. ''Nou'', zegt de vrouw ''van de geur ben ik niet bepaald weg. Thuis knip ik de meeldraden en de stampers er van af, dan moet het gedaan zijn met de geur.'' Ik zwijg en denk na over meeldraden en stampers. ''Maar het is een mooie bos, dat ben ik het met je eens."
Onze kaarten checken uit en we lopen de stationstrap op, nog steeds naast elkaar.
 ''Het is moeilijk om rond deze tijd van het jaar aan zoiets te komen lijkt me, al die mooie bloemen zullen nu wel ergens anders vandaan moeten komen, niet?'' Ik zeg maar wat, want wat weet ik er nou van? ''Dat klopt.'' Zegt de vrouw. Dus ik zei wel wat zinnigs? Stilte.
In mijn hoofd begint er langzamerhand een lichte variant van paniek uit te breken. Moet ik nu fijn weekend zeggen? Shit, nee.. Het is pas donderdag. Tot ziens dan? Maar de vrouw is me voor. In een drafje loopt ze voor me uit en huppelt ze de trap af. Ik zie nu dat ze een jurkje draagt, met blote benen. Blote veertiger, vijftigers benen. Ik werp snel een blik op mijn telefoon. Het is bewolkt en 16 graden.

Men suggereert een ladder. Voor boven kop en schouders. Je familie bestaat uit lange mensen, zeg je. Op den duur, zit het hem in de lengte. De dagen, de tijd samen. De afstand, het trappengat, in gedachte leg ik het nog duizendmaal af. Opdat wij niet vergeten. Maar jij vergat. Ze zullen je niet hebben zoals ik je had. Ze zullen niet weten dat ik een toren in je zag.

Van je handen
van je adem
op zoek naar je hart
naar je slag
naar houvast
je armen kennen zoals het was
het moet een soort wiegen
zijn of zijn geweest
en ongekrenkt zo blijven
niet geleefd
niet gevraagd niet gewild
alleen wij beiden
zachtjes wrijven
geen halve dingetjes
tusseninnetjes
niet breekbaar
niet zoals goud of glas
van je handen
van je adem
naar je hart
naar je slag
laat me daar maar blijven
in je armen
zoals het was.

sept. mixtape

ETTA JAMES - I'D RATHER GO BLIND

KHRUANGBIN - PEOPLE EVERYWHERE (STILL ALIVE)

CAMERA OBSCURA - IF LOOKS COULD KILL

JORJA SMITH - BEAUTIFUL LITTLE FOOLS 

CHRISTINE AND THE QUEENS - IT

Ze verwarren het met wortels
hoe je knokkels strak wit
omhoog komen zetten
het moment voordat het loslaat
het je ontglipt.

Iedereen gelukkig
het contrast te groot
de wind uit je geslagen krijgen
laat je soms snakken
naar de smaak van de lucht.

Van de hemel, samen
naar de aarde, alleen
je knipt je vingers maar zie te laat
dat het licht voor je
is aan gedaan.

Radio Link

Twee weken geleden schoof ik aan bij twee geweldig initiatiefnemers uit Arnhem: Rick Kewal en René Gademann. Samen hebben zij Collectief Rauw opgezet, en vanuit dat collectief ondersteunen zij de artistieke wereld met door hun ontwikkelde culture projecten en activiteiten.

Klik hier om meer over Collectief Rauw te weten te komen.

Een orgaan binnen Collectief Rauw is onder andere Radio Link. Dit wordt gerund door René. Ik werd uitgenodigd om wat van mijn schrijfwerk te komen voordragen voor Radio Link. Eén van mijn opnames wordt ook nog verwerkt in een ander speciaal project, maar hier vertel ik een andere keer meer over.

Wekelijks wordt de 24/7 beschikbare radio geupdate met nieuwe geluiden. Zoals René zelf beschrijft: Op deze Cultuurzender vind je woorden en geluiden (bij voorkeur tegendraads) die de wereld moeten bereiken om gehoord te worden: een liefdesboodschap, bijvoorbeeld. Of een waarschuwing van gene zijde. Of nog nooit eerder geuite klanken met ritmes die niemand eerder kende. Dat alles gelardeerd met tonen van muzikanten van over de hele wereld.

Vanaf heden ben ik ook te beluisteren met alvast één van mijn ingesproken voordrachten. Er staan nog 4 andere voordrachten te wachten om gepost te worden, dus met een beetje geduld en een scherp oog (en oor) zal je deze vanzelf kunnen beluisteren.


Nieuwsgierig? Klik hier om te luisteren naar Radio Link.

Zomer

In de stationshal ruikt het naar vakantiegangers: zonnebrand, vers gebakken broodjes en de geur van een nieuw luchtbed. Ik ontken de Zomer, zodra hij komt. Dat was niet altijd zo. Geef mij maar net te fris maar wel met je jas open, zonnestralen op bladgoud en voor het donker thuis. Maar hier op het station bruist het van hutkoffers tot backpackers. Iedereen ontvlucht Nederland, in ruil voor iets dat zich ontleent als beter. ''Alles beter dan hier.'' En dat begrijp ik wel. Al kan ik nergens van vluchten. Bij mij zit het probleem in mij. Of beter gezegd: ik ben het probleem. Ik kan moeilijk uit mijn huid stappen, het opvouwen en onder mijn kussen schuiven.  Ik zit zo erg in mijn hoofd, terwijl ik altijd al in mijn hoofd zat.
Nog even werp ik een blik op de verpakte persoonlijkheden die op wielen worden meegesleurd aan hun uitschuifbare staarten. ''Zij wel'', denk ik.

Ik had altijd gedacht dat jullie nergens heen zouden gaan. En dat het huis aan het bos, het huis aan het bos zou blijven. Dat er niet zoiets bestond als verlies. Ik kende geen ziektes. Ik kende ze ook niet als scheldwoorden.
Ik ben niet klaar voor verhuisdozen, ik ontken ze. Mijn jeugd was kort en er tussenin. Maar teveel om op te bergen tussen kartonnen muren, en te verplaatsen. Naar elders.