First publication!

Last year I had the amazing opportunity to walk for a big fashion event in Rotterdam, called Saloné della Moda. I walked for the designer Mountaim Yam, from Hong Kong. His designs were amazing and real eye-catchers! I felt so honored to wear clothes from his own brand mountainyam112.

That event is now almost a year ago, and today I found out that there were pictures of me in one of his designs, published in a magazine. The pictures are published in La Femme magazine, isn't that awesome? I was pretty shocked but thrilled to see the publicized piece. Of course, I felt the need to share it with my lovely followers! What do you guys think?

My picture is in the middle, the bottom one. You can also spot me on the bottom picture of the right page; I'm the third from left. 

I want to ride my bicycle

Jacket - New yorker

Shirt - Made by some friends (MonkeyFarm)

High waisted jeans - Episode

Sunglasses - H&M

Twee vrienden van mij zijn bezig om hun eigen brand op te zetten. Ze zijn nu voornamelijk bezig met zeefdruk op shirts, en ze zijn van plan om nog meer dingetjes te ontwerpen. Super leuk dus! Ik vond het shirt zo gaaf dus ik heb hem stiekem even kunnen lenen. Hun merk heet MonkeyFarm, en ik ben een trotse sponsor! Het is een spuitbus met daar (hoe kan het ook anders) een apenkop op, en in grote letters de naam van het merk. Een heel vet design!

Vakantie - maar dan zonder palmbomen, cocktails en zonnebrand

Krokusvakantie, carnavalsvakantie, voorjaarsvakantie. Ik val onder de 2e categorie, sinds er hier nog oer-Hollands carnaval wordt gevierd. Van mij mochten ze dat deel weg laten. Eén dag in 't jaar, nou ja, vooruit. Maar van donderdag tot dinsdag, is dat niet een beetje overdreven?

Was er maar een mogelijkheid om die bier drinkende, zwetende, polonaïse makende massa in te ruilen voor een luxe strandvakantie ergens in het verre Zuiden. Alleen de moeite al: jezelf in zo'n syntetisch pak tillen, beetje mee hossen op een neonkleurige wagen omhuld door papier-maché, luidkeels mee zingen met carnavalkrakers. Ik vind het nog al wat.

Kijk. Carnaval op Rio de Janeiro, dan wordt het voor mij pas interessant. Als zo'n reisje me werd aangeboden zou ik het overwegen (voor een seconde of 3) en dan instemmen. Klinkt best redelijk toch?

Maar helaas, met beide bovengenoemde activiteiten houd ik me niet bezig deze vakantie. Een avondje samen zijn in goed gezelschap zo afentoe, werken en me voorbereiden op een toetsweek, dat is m'n mindset dit keer. Best jammer, sinds ik toch liever op de bank hang met een marathon aan films en zo afentoe even wat beklag doe op mijn oude, vertrouwde blogje.

Maar, ik zou niet moeten klagen! Vakantie, vrijheid, olé. Ik probeer er dan ook maar gewoon het beste van te maken. Ik loop met een grote boog om de confetti-polonaïse-serpetine troep heen en ik tuur maar tevreden naar de lucht waar soms een zonnetje is te bekennen.

Ochtendmensen

5.57. Ik schrik van de tijd. Zo vroeg? Waarom ben ik wakker? Het schoolritme weet zijn gewenste tijden niet. Dat betekent: doordeweeks altijd te laat, en in het weekend.. sja, dan hoort 'ie er toch niet te zijn? Ik strek me maar uit en het geluid dat dichtbij de kreet van een walrus komt ontsnapt uit mijn mond.

Na een halfuurtje rollen in bed heb ik toch maar besloten naar beneden te gaan, sinds slapen er niet meer van komt. Erg jammer. De Volkskrant ligt braaf op de deurmat, eens zien: Is Oekraïne gered? Waarom klapte het kabinet van Rutte? Ik schuif het idee om die ellende te lezen nog maar even aan de kant, dat is iets voor als ik daadwerkelijk wakker ben. Ik sla de krant open en de cover van Volkskrant Magazine lacht me tegemoet. Op de voorpagina staat Anna Drijver in kushouding, verlangend kijkend naar de lippen van een man met een baard. Het doet me denken aan de kaften van doktersromannetjes, vreselijk klef.

Ik blader wat door en ontdek een klein artikel met Paul de Leeuw. Kauwend op mijn boterham met pindakaas lees ik over zijn vroege avontuur bij de visboer met zijn 2 zoons. Leuke koppies. Ik blader nog wat verder, maar interesse schiet tekort om alles te lezen.

Ik schuif achter mijn oude, vertrouwde typmachine en lees over de heftige feestjes van gisteravond, waar ik vanzelfsprekend niet bij was. Ik gaap. Weekend.

Things that I hate

Ik heb een hekel aan:

Natte deurklinken, het betreden van badkamers waar net iemand in heeft gedoucht (te vochtig, yugh), tuinkabouters, pritstiften, albert-heijn caissière sjaaltjes, mensen die kaas schaffen aan de zijkant van de kaas, het woord 'jofel', fanfares, bittere dingen, carnaval, sinas, winkelmandkar combo's (dat gaat tegen mijn zin in, maak een keus! kar of mand), ballondieren, de stem van mijn Duits docent, .. mijn Duits docent, tandpasta spetters op de spiegel, plastic bestek, schrale lippen, cool cat, zand in mijn schoen, duiven, de sport cricket, mensen die er niet tegen kunnen als ik op ijs kauw (als ik mijn ijs wil kauwen, dan doe ik dat lekker), primark kassarijen, ketchup dat hard geworden is in de dop, het woord 'wauwelen', naar de dokter gaan.

En zo kan ik wel doorgaan en doorgaan, wat is er toch veel om op te hekelen. Heerlijk!

Smile!

Ik denk dat dit een vaste rubriek gaat worden op mijn blog. Genaamd: ''dingen waarvan ik hou'' of ''dingen die mij vrolijk maken''. Er zijn namelijk best wel wat kleine dingetjes die een lach op mijn gezicht weten te toveren. Ik zal er een paar voor je opsommen.

De geur van de tandartspraktijk, verse bloemen, hippe oma's, labello, de maan die met zijn stralen door mijn rolgordijn glipt en op mijn kussen schijnt, (geur)kaarsen, het verven van mijn haar, stofjes die zichtbaar zijn gemaakt door het zonlicht zien dwarrelen, oude lp's, parfumtestertjes, donuts, Amsterdam, schoon beddengoed, wegzak stoelen van de ikea, appels, winkelen, de geur van nivea zonnebrand, onbekende indie-bandjes, de kleur wit, de geur op een zomerochtend, pootje baden, schuingedrukt lettertype, tweede-hands winkels.

En zo kan ik nog wel even door ratelen. Al die onbenullige kleine dingetjes, die waardeer ik zo. Zoals ik al zei, dit word een vaste rubriek vanaf nu. Er zullen dus vaker posts als deze verschijnen. Ook het tegenovergestelde. Dus verwacht binnenkort maar een ''dingen waar ik een scheit hekel aan heb'' of ''dingen die me irriteren'' post.

Get ready for the weekend

Ik voel me leeg. Alsof elk bloedlichaampje in me schreeuwt, maar slechts een echo ontvangt van mijn holle, kille aderen. Elke bonk die mijn hoofd voelt word versterkt met de afgrijselijke kreten die mijn laptop uitslaat. Het zal nu niet lang meer duren voordat ik het schrijven en socializen over het net moet inwisselen voor oud pen en papier. Alsof ik daar al niet genoeg van krijg op school.

Maar mijn laptop is niet het enige dat mijn mondhoeken naar beneden doet staan. Zo kan ik gruwelen van mijn weekend. Waarom? Nou, de gedachte die me wakker maakt op zaterdag morgen is meestal: ''wel godverre, overmorgen maandag..'' Ik vraag mezelf, waarom?  Geen antwoord. Vroeger leefde ik voor het weekend, ookal was mijn enige piek misschien het kijken van Ik hou van Holland. Maar nu hebben mijn zaterdagavonden geen enkele toevoeging en besteed ik ze als quasimodo 2.0 voor een beeldscherm. Is dit nou het leven van een tiener?

Naast mezelf op zitten vreten aan die akelig aankomende maandagen, hou ik me ook bezig met school. Oef. Niets is beter dan bakken huiswerk en 10 paragrafen aan leerwerk (spoiler: het valt vies tegen, don't grow up, it's a trap!) Het voelt alsof mijn leven al compleet is opgegeven, alsof school en socializen mijn enige bezigheden zijn. Misschien is dat ook wel zo.. Maar bij de gedachte van vervolgopleiding of studeren zie ik dan toch altijd een lichtpuntje aan een lange tunnel. Eindelijk iets doen wat echt leuk is en bij me past, wat dat dan ook mag wezen.

Weekenden zijn lang niet meer wat ze geweest zijn. It was all fun and games, toen het nog draaide om vers afgebakken kaiserbroodjes op zaterdagochtend, met een dubbele laag boter en ietwat teveel hagelslag dat al snel veranderde in hagelpasta. Wat was het ook allemaal onschuldig, toen je nog om 1 uur kraaiend naar huis rende om een broodje-uit-het-vuistje te eten en dan weer energievol en ijverig verder te werken aan één van je nieuwe hutten, samen met een buurmeisje. Dat alles, heb ik moeten verruilen voor woordjes Frans en de stelling van Pythagoras. Wat jammer, wat zonde.

Trots

Ik wil iets schrijven maar heb er eigenlijk geen puf voor. De woorden rollen voor het eerst is niet uit mijn toetsenbord, maar het is nog geen tijd voor een writersblock, no worries, dat stel ik uit voor m'n burn-out days.

Vandaag schoof mijn piekerlaadje weer 'ns open als vanouds, en dat kan altijd vreselijk slopend zijn. Je vergelijkt jezelf met mensen, je vraagt je af of je iets veranderen moet, dat soort gedoe. Ik vroeg een goeie vriend van mij waarom mensen nou onzeker zijn. Dat zette ons beide aan het denken. Hij zei dat het een standaard eigenschap is dat mensen hebben. Ja oké, en dus..? Dus stelde ik mijn filosofische vraag ook aan een andere vriend. Hij zei dat het met trots te maken heeft, en dat ik geen reden heb om onzeker te zijn, maar juist trots. Dus we moeten onze onzekerheden en schaamtes om kunnen zetten in trots? Dat klinkt als een onmogelijke uitdaging als je het mij vraagt. Het is te mooi om waar te zijn. Daarbij is de harde waarheid dat onze ongemakkelijkheden en imperfecties ons juist maken wie we zijn. Heb ik weer.

Maar wat is trots? Hoe word je trots op jezelf? Ik spring een gat in de lucht als ik een voldoende haal voor wiskunde, maar noemen we dat per se trots? Ik denk dat we het eerder een ontlading van vreugde kunnen noemen, iets wat je heb behaald. Niet trots. Misschien is trots wel kijken in de spiegel en kunnen lachen naar jezelf. Nog zo'n eigenschap waarover ik niet beschik. Moedeloos kruizen blikken over en weer als ik een spiegel tref.

Blijkbaar is trots een vreemdeling die zich nog niet bloot wil geven aan mij, want zelfs tussen de duizenden glasvezels van mijn spiegel is hij niet te bekennen.

Filosofisch gedoe

4 Atheneum, een uitgebreide vriendenkring, een dak boven m'n hoofd, een laptop op m'n schoot en nog heb ik geen idee wat ik aan moet met mezelf. School afmaken is iets dat (helaas) bovenaan mijn lijstje staat. Toch vraag ik me nog dagelijks af wat mijn functie in dit leven is. Waar liggen mijn talenten? Wat vind ik leuk? Waar zie ik mezelf staan later? Welk shirt staat niet flets boven mijn lievelings spijkerbroek? Dat soort gekeutel. Ik ben er nog niet over uit.

Zo kan ik me ook opvreten aan mensen die hun toekomst al tot in de puntjes hebben uitgewerkt. Hoe is het mogelijk, denk ik dan bij mezelf. Ik heb het vast geërfd van papa. Zo weet hij nooit een uur voor etenstijd wat we eigenlijk gaan eten. Dit wil wel is leiden tot een ritje afhaal chinees (zit ik verdomd weinig over in, nu we dan toch eerlijk zijn). 

Waarschijnlijk ben ik gewoon een ongeleid projectiel, een uitzondering. Mijn gezicht deukt altijd zo lelijk in als men mij vraagt wat ik later wil worden. Alsof ik een tijdmachine betreed en de rimpels al in me gezicht staan gedrukt. Die vraag zal toch nog even onbeantwoord moeten blijven. Helaas pindakaas.

Laat ik me voor nu maar bezighouden met het updaten van mijn facebook-status en mijn dagelijkse ditjes en datjes op twitter uitsproeien. Dat is tenslotte wat iedereen doet tegenwoordig, toch? Zolang ik me geen zorgen hoef te maken om ''wat de pot schaft'' morgen avond, heb ik niks te klagen.