5.57. Ik schrik van de tijd. Zo vroeg? Waarom ben ik wakker? Het schoolritme weet zijn gewenste tijden niet. Dat betekent: doordeweeks altijd te laat, en in het weekend.. sja, dan hoort 'ie er toch niet te zijn? Ik strek me maar uit en het geluid dat dichtbij de kreet van een walrus komt ontsnapt uit mijn mond.
Na een halfuurtje rollen in bed heb ik toch maar besloten naar beneden te gaan, sinds slapen er niet meer van komt. Erg jammer. De Volkskrant ligt braaf op de deurmat, eens zien: Is Oekraïne gered? Waarom klapte het kabinet van Rutte? Ik schuif het idee om die ellende te lezen nog maar even aan de kant, dat is iets voor als ik daadwerkelijk wakker ben. Ik sla de krant open en de cover van Volkskrant Magazine lacht me tegemoet. Op de voorpagina staat Anna Drijver in kushouding, verlangend kijkend naar de lippen van een man met een baard. Het doet me denken aan de kaften van doktersromannetjes, vreselijk klef.
Ik blader wat door en ontdek een klein artikel met Paul de Leeuw. Kauwend op mijn boterham met pindakaas lees ik over zijn vroege avontuur bij de visboer met zijn 2 zoons. Leuke koppies. Ik blader nog wat verder, maar interesse schiet tekort om alles te lezen.
Ik schuif achter mijn oude, vertrouwde typmachine en lees over de heftige feestjes van gisteravond, waar ik vanzelfsprekend niet bij was. Ik gaap. Weekend.
zaterdag 22 februari 2014
woensdag 9 januari 2013
Things that I hate
Ik heb een hekel aan:
Natte deurklinken, het betreden van badkamers waar net iemand in heeft gedoucht (te vochtig, yugh), tuinkabouters, pritstiften, albert-heijn caissière sjaaltjes, mensen die kaas schaffen aan de zijkant van de kaas, het woord 'jofel', fanfares, bittere dingen, carnaval, sinas, winkelmandkar combo's (dat gaat tegen mijn zin in, maak een keus! kar of mand), ballondieren, de stem van mijn Duits docent, .. mijn Duits docent, tandpasta spetters op de spiegel, plastic bestek, schrale lippen, cool cat, zand in mijn schoen, duiven, de sport cricket, mensen die er niet tegen kunnen als ik op ijs kauw (als ik mijn ijs wil kauwen, dan doe ik dat lekker), primark kassarijen, ketchup dat hard geworden is in de dop, het woord 'wauwelen', naar de dokter gaan.
En zo kan ik wel doorgaan en doorgaan, wat is er toch veel om op te hekelen. Heerlijk!
Natte deurklinken, het betreden van badkamers waar net iemand in heeft gedoucht (te vochtig, yugh), tuinkabouters, pritstiften, albert-heijn caissière sjaaltjes, mensen die kaas schaffen aan de zijkant van de kaas, het woord 'jofel', fanfares, bittere dingen, carnaval, sinas, winkelmandkar combo's (dat gaat tegen mijn zin in, maak een keus! kar of mand), ballondieren, de stem van mijn Duits docent, .. mijn Duits docent, tandpasta spetters op de spiegel, plastic bestek, schrale lippen, cool cat, zand in mijn schoen, duiven, de sport cricket, mensen die er niet tegen kunnen als ik op ijs kauw (als ik mijn ijs wil kauwen, dan doe ik dat lekker), primark kassarijen, ketchup dat hard geworden is in de dop, het woord 'wauwelen', naar de dokter gaan.
En zo kan ik wel doorgaan en doorgaan, wat is er toch veel om op te hekelen. Heerlijk!
zondag 6 januari 2013
Smile!
Ik denk dat dit een vaste rubriek gaat worden op mijn blog. Genaamd: ''dingen waarvan ik hou'' of ''dingen die mij vrolijk maken''. Er zijn namelijk best wel wat kleine dingetjes die een lach op mijn gezicht weten te toveren. Ik zal er een paar voor je opsommen.
De geur van de tandartspraktijk, verse bloemen, hippe oma's, labello, de maan die met zijn stralen door mijn rolgordijn glipt en op mijn kussen schijnt, (geur)kaarsen, het verven van mijn haar, stofjes die zichtbaar zijn gemaakt door het zonlicht zien dwarrelen, oude lp's, parfumtestertjes, donuts, Amsterdam, schoon beddengoed, wegzak stoelen van de ikea, appels, winkelen, de geur van nivea zonnebrand, onbekende indie-bandjes, de kleur wit, de geur op een zomerochtend, pootje baden, schuingedrukt lettertype, tweede-hands winkels.
En zo kan ik nog wel even door ratelen. Al die onbenullige kleine dingetjes, die waardeer ik zo. Zoals ik al zei, dit word een vaste rubriek vanaf nu. Er zullen dus vaker posts als deze verschijnen. Ook het tegenovergestelde. Dus verwacht binnenkort maar een ''dingen waar ik een scheit hekel aan heb'' of ''dingen die me irriteren'' post.
De geur van de tandartspraktijk, verse bloemen, hippe oma's, labello, de maan die met zijn stralen door mijn rolgordijn glipt en op mijn kussen schijnt, (geur)kaarsen, het verven van mijn haar, stofjes die zichtbaar zijn gemaakt door het zonlicht zien dwarrelen, oude lp's, parfumtestertjes, donuts, Amsterdam, schoon beddengoed, wegzak stoelen van de ikea, appels, winkelen, de geur van nivea zonnebrand, onbekende indie-bandjes, de kleur wit, de geur op een zomerochtend, pootje baden, schuingedrukt lettertype, tweede-hands winkels.
En zo kan ik nog wel even door ratelen. Al die onbenullige kleine dingetjes, die waardeer ik zo. Zoals ik al zei, dit word een vaste rubriek vanaf nu. Er zullen dus vaker posts als deze verschijnen. Ook het tegenovergestelde. Dus verwacht binnenkort maar een ''dingen waar ik een scheit hekel aan heb'' of ''dingen die me irriteren'' post.
vrijdag 30 november 2012
Get ready for the weekend
Ik voel me leeg. Alsof elk bloedlichaampje in me schreeuwt, maar slechts een echo ontvangt van mijn holle, kille aderen. Elke bonk die mijn hoofd voelt word versterkt met de afgrijselijke kreten die mijn laptop uitslaat. Het zal nu niet lang meer duren voordat ik het schrijven en socializen over het net moet inwisselen voor oud pen en papier. Alsof ik daar al niet genoeg van krijg op school.
Maar mijn laptop is niet het enige dat mijn mondhoeken naar beneden doet staan. Zo kan ik gruwelen van mijn weekend. Waarom? Nou, de gedachte die me wakker maakt op zaterdag morgen is meestal: ''wel godverre, overmorgen maandag..'' Ik vraag mezelf, waarom? Geen antwoord. Vroeger leefde ik voor het weekend, ookal was mijn enige piek misschien het kijken van Ik hou van Holland. Maar nu hebben mijn zaterdagavonden geen enkele toevoeging en besteed ik ze als quasimodo 2.0 voor een beeldscherm. Is dit nou het leven van een tiener?
Naast mezelf op zitten vreten aan die akelig aankomende maandagen, hou ik me ook bezig met school. Oef. Niets is beter dan bakken huiswerk en 10 paragrafen aan leerwerk (spoiler: het valt vies tegen, don't grow up, it's a trap!) Het voelt alsof mijn leven al compleet is opgegeven, alsof school en socializen mijn enige bezigheden zijn. Misschien is dat ook wel zo.. Maar bij de gedachte van vervolgopleiding of studeren zie ik dan toch altijd een lichtpuntje aan een lange tunnel. Eindelijk iets doen wat echt leuk is en bij me past, wat dat dan ook mag wezen.
Weekenden zijn lang niet meer wat ze geweest zijn. It was all fun and games, toen het nog draaide om vers afgebakken kaiserbroodjes op zaterdagochtend, met een dubbele laag boter en ietwat teveel hagelslag dat al snel veranderde in hagelpasta. Wat was het ook allemaal onschuldig, toen je nog om 1 uur kraaiend naar huis rende om een broodje-uit-het-vuistje te eten en dan weer energievol en ijverig verder te werken aan één van je nieuwe hutten, samen met een buurmeisje. Dat alles, heb ik moeten verruilen voor woordjes Frans en de stelling van Pythagoras. Wat jammer, wat zonde.
Maar mijn laptop is niet het enige dat mijn mondhoeken naar beneden doet staan. Zo kan ik gruwelen van mijn weekend. Waarom? Nou, de gedachte die me wakker maakt op zaterdag morgen is meestal: ''wel godverre, overmorgen maandag..'' Ik vraag mezelf, waarom? Geen antwoord. Vroeger leefde ik voor het weekend, ookal was mijn enige piek misschien het kijken van Ik hou van Holland. Maar nu hebben mijn zaterdagavonden geen enkele toevoeging en besteed ik ze als quasimodo 2.0 voor een beeldscherm. Is dit nou het leven van een tiener?
Naast mezelf op zitten vreten aan die akelig aankomende maandagen, hou ik me ook bezig met school. Oef. Niets is beter dan bakken huiswerk en 10 paragrafen aan leerwerk (spoiler: het valt vies tegen, don't grow up, it's a trap!) Het voelt alsof mijn leven al compleet is opgegeven, alsof school en socializen mijn enige bezigheden zijn. Misschien is dat ook wel zo.. Maar bij de gedachte van vervolgopleiding of studeren zie ik dan toch altijd een lichtpuntje aan een lange tunnel. Eindelijk iets doen wat echt leuk is en bij me past, wat dat dan ook mag wezen.
Weekenden zijn lang niet meer wat ze geweest zijn. It was all fun and games, toen het nog draaide om vers afgebakken kaiserbroodjes op zaterdagochtend, met een dubbele laag boter en ietwat teveel hagelslag dat al snel veranderde in hagelpasta. Wat was het ook allemaal onschuldig, toen je nog om 1 uur kraaiend naar huis rende om een broodje-uit-het-vuistje te eten en dan weer energievol en ijverig verder te werken aan één van je nieuwe hutten, samen met een buurmeisje. Dat alles, heb ik moeten verruilen voor woordjes Frans en de stelling van Pythagoras. Wat jammer, wat zonde.
dinsdag 20 november 2012
Trots
Ik wil iets schrijven maar heb er eigenlijk geen puf voor. De woorden rollen voor het eerst is niet uit mijn toetsenbord, maar het is nog geen tijd voor een writersblock, no worries, dat stel ik uit voor m'n burn-out days.
Vandaag schoof mijn piekerlaadje weer 'ns open als vanouds, en dat kan altijd vreselijk slopend zijn. Je vergelijkt jezelf met mensen, je vraagt je af of je iets veranderen moet, dat soort gedoe. Ik vroeg een goeie vriend van mij waarom mensen nou onzeker zijn. Dat zette ons beide aan het denken. Hij zei dat het een standaard eigenschap is dat mensen hebben. Ja oké, en dus..? Dus stelde ik mijn filosofische vraag ook aan een andere vriend. Hij zei dat het met trots te maken heeft, en dat ik geen reden heb om onzeker te zijn, maar juist trots. Dus we moeten onze onzekerheden en schaamtes om kunnen zetten in trots? Dat klinkt als een onmogelijke uitdaging als je het mij vraagt. Het is te mooi om waar te zijn. Daarbij is de harde waarheid dat onze ongemakkelijkheden en imperfecties ons juist maken wie we zijn. Heb ik weer.
Maar wat is trots? Hoe word je trots op jezelf? Ik spring een gat in de lucht als ik een voldoende haal voor wiskunde, maar noemen we dat per se trots? Ik denk dat we het eerder een ontlading van vreugde kunnen noemen, iets wat je heb behaald. Niet trots. Misschien is trots wel kijken in de spiegel en kunnen lachen naar jezelf. Nog zo'n eigenschap waarover ik niet beschik. Moedeloos kruizen blikken over en weer als ik een spiegel tref.
Blijkbaar is trots een vreemdeling die zich nog niet bloot wil geven aan mij, want zelfs tussen de duizenden glasvezels van mijn spiegel is hij niet te bekennen.
Vandaag schoof mijn piekerlaadje weer 'ns open als vanouds, en dat kan altijd vreselijk slopend zijn. Je vergelijkt jezelf met mensen, je vraagt je af of je iets veranderen moet, dat soort gedoe. Ik vroeg een goeie vriend van mij waarom mensen nou onzeker zijn. Dat zette ons beide aan het denken. Hij zei dat het een standaard eigenschap is dat mensen hebben. Ja oké, en dus..? Dus stelde ik mijn filosofische vraag ook aan een andere vriend. Hij zei dat het met trots te maken heeft, en dat ik geen reden heb om onzeker te zijn, maar juist trots. Dus we moeten onze onzekerheden en schaamtes om kunnen zetten in trots? Dat klinkt als een onmogelijke uitdaging als je het mij vraagt. Het is te mooi om waar te zijn. Daarbij is de harde waarheid dat onze ongemakkelijkheden en imperfecties ons juist maken wie we zijn. Heb ik weer.
Maar wat is trots? Hoe word je trots op jezelf? Ik spring een gat in de lucht als ik een voldoende haal voor wiskunde, maar noemen we dat per se trots? Ik denk dat we het eerder een ontlading van vreugde kunnen noemen, iets wat je heb behaald. Niet trots. Misschien is trots wel kijken in de spiegel en kunnen lachen naar jezelf. Nog zo'n eigenschap waarover ik niet beschik. Moedeloos kruizen blikken over en weer als ik een spiegel tref.
Blijkbaar is trots een vreemdeling die zich nog niet bloot wil geven aan mij, want zelfs tussen de duizenden glasvezels van mijn spiegel is hij niet te bekennen.
maandag 19 november 2012
Filosofisch gedoe
4 Atheneum, een uitgebreide vriendenkring, een dak boven m'n hoofd, een laptop op m'n schoot en nog heb ik geen idee wat ik aan moet met mezelf. School afmaken is iets dat (helaas) bovenaan mijn lijstje staat. Toch vraag ik me nog dagelijks af wat mijn functie in dit leven is. Waar liggen mijn talenten? Wat vind ik leuk? Waar zie ik mezelf staan later? Welk shirt staat niet flets boven mijn lievelings spijkerbroek? Dat soort gekeutel. Ik ben er nog niet over uit.
Zo kan ik me ook opvreten aan mensen die hun toekomst al tot in de puntjes hebben uitgewerkt. Hoe is het mogelijk, denk ik dan bij mezelf. Ik heb het vast geërfd van papa. Zo weet hij nooit een uur voor etenstijd wat we eigenlijk gaan eten. Dit wil wel is leiden tot een ritje afhaal chinees (zit ik verdomd weinig over in, nu we dan toch eerlijk zijn).
Waarschijnlijk ben ik gewoon een ongeleid projectiel, een uitzondering. Mijn gezicht deukt altijd zo lelijk in als men mij vraagt wat ik later wil worden. Alsof ik een tijdmachine betreed en de rimpels al in me gezicht staan gedrukt. Die vraag zal toch nog even onbeantwoord moeten blijven. Helaas pindakaas.
Laat ik me voor nu maar bezighouden met het updaten van mijn facebook-status en mijn dagelijkse ditjes en datjes op twitter uitsproeien. Dat is tenslotte wat iedereen doet tegenwoordig, toch? Zolang ik me geen zorgen hoef te maken om ''wat de pot schaft'' morgen avond, heb ik niks te klagen.
Abonneren op:
Posts (Atom)