Ik had altijd gedacht dat jullie nergens heen zouden gaan. En dat het huis aan het bos, het huis aan het bos zou blijven. Dat er niet zoiets bestond als verlies. Ik kende geen ziektes. Ik kende ze ook niet als scheldwoorden.
Ik ben niet klaar voor verhuisdozen, ik ontken ze. Mijn jeugd was kort en er tussenin. Maar teveel om op te bergen tussen kartonnen muren, en te verplaatsen. Naar elders.

Soms voel ik me een moederloos kind. Wanneer de dag me niet zint, het geluk me niet vindt. Geef mijn ogen dan rust, geef mijn dromen terug. Van de zon die morgen op komt hoef ik nu echt even niets te weten. Mijn lichaam drijft. Overal, maar nergens echt heen. Ze zeggen dat wandelen helpt. Zet een doel voor de dag, of op z'n minst je wekker. Ze hebben geen idee van het vuur dat brandt in de lucht. Niemand kan er bij, en zo blijft het daar. Ongeblust. Dit is allesbehalve een einde. Er zijn heel wat manen gepasseerd, heel wat glazen gedronken. Dat ik heb bestaan is voorlopig nog een wonder.

Ik wil niet zeggen dat het hopeloos is. Maar ik bedoel het wel.

Tot het me vindt. Tot je me vindt. Ben ik alles maar net niet genoeg. Soms is een nieuw begin alles wat ik kan vragen. Ik wil genadeloos mooi voor iemand zijn. Genadeloos mooi en ontroerend goed. En het gaat me niet om de weg er onder, of onderweg. Zet alles maar eens stil. Je ontbreekt en je mag me best missen als je wil. Jong geleerd is oud gedaan. Zo mocht ik vroeger maar tot aan mijn knieën in het water staan. De angst voor het diepe zal eeuwig zijn zolang we er niet in durven te zwemmen. Wees bang, maar doe het toch.

Er is zoveel wat ik wil doen. Er is zoveel wat ik moet doen.

THIS IS A SIGN(E)

THIS IS A SIGNE

A few weeks ago a friend reached out to me and told me about one of the projects he was passionately working on. His name is Sven Signe Den Hartogh. You may know him from his talented photographic eye, intruiging looks, artworks or writings. One thing that you must know about Sven is that he isn't just enjoying life, he is making life enjoyable.

 

''So listen up, I've been working on this brand that I want to launch. It's about raising awareness and take action on climate change.'' Sven put together a few pieces of clothing, which are all organic and ethically made, manufactured by energy generated from wind and solar power. ''We want to prove that artistic clothing made with love and a vision on expression don’t have to be expensive or damaging to the earth and the inhabitants'', Sven emphasized.

''So, why are you telling me this?'' I was a bit stunned since I actually never met Sven in person. I've only seen him perform once, but didn't take the opportunity to go talk to him. Nevertheless, we did start following eachother on social-media such as Instagram and Facebook.

As impressed as I was with all the work Sven had already put out for the bigger audience, so was Sven with my writing and poetic/romantic view on the things around me. ''Please pick out an item on the webshop and show it of your own way, I need your vision, your interpretation on what this brand can or has to be.''

And so I did. I agree with Sven's point of view on not only clothing, but the people around us. Using fair methods, materials, respecting those around us.

 

THIS IS A SIGN

The world has given us so much, and it simply keeps on giving if you are willing to keep your eyes wide open. A lot of damage has been done to the earth, to everything that lives, walks and talks on it. Let's not just enjoy life, make it enjoyable.

Pictures taken by: Lars Vonk ©

www.larsvonk.nlhttps://larsvonk.nl/

Eén goed voornemen

Ondanks dat ik in 1997 verwekt ben, wordt 2017 mijn bouwjaar.

We zijn metaalgebonden. Ik weet niet wat het betekent maar het klinkt zo mooi. Ik vind ons mooi. En juist het betekenisloze zegt zoveel over jou, zegt zoveel over mij. Als we praten doen we dat in cirkels: oneindig, we komen altijd terug. Hoe we vroeger fantaseerden over het omhoog klauteren in elektriciteitsmasten. Hoe we daar nooit mee gestopt zijn.

We zijn niet ons lichaam. Maar jouw rug is glad als het oppervlak van een meer in de nacht met haar zwart. Uren zou ik er op rond kunnen roeien zonder andere onregelmatigheden tegen te komen dan de eilanden van je wervels. Ik zou in je willen duiken en door je heen zwemmen, alsof daar een plek is waar ik kan gaan bestaan.
Jij en ik, we werden samen gedreven als dieren in een kooi. We hebben zuurstof nodig.

Wakker zijn met jou en tegelijkertijd denken aan hoe ik dood wil gaan. Het is makkelijker dan je je zou kunnen voorstellen. Wat blijkt is dat jullie goed samengaan. Het is wat je doet, vluchten de dood in, net zoals mijn vader dat ook heeft geprobeerd. Laat me delen in je eenzaamheid. De ontroostbare diepte in je stem zal ik dragen. Laten we samen verlangen naar een leven dat we allebei al hebben. Misschien zijn onze beste dagen al geweest, halverwege half vergeten. Reeds ben ik gestorven, ik heb het je alleen nog niet verteld.

Ik heb gehuild in je armen toen je het niet door had, toen je niet wist dat je me aan het troosten was. Ik heb misschien niet veel maar wat ik heb zal ik je geven en ik zal het menen. Ik ben ook maar opzoek naar iets wat me bijzonder kan maken. Liefhebben is voor mij net als stofzuigen: soms vergeet ik een stukje maar dat is niet erg. Ik kom er later wel weer over heen. Zijn het niet de slappe excuses voor mijn afwezigheid dan is het wel mijn aanwezigheid. Alsof ik het nooit goed kan doen. Aanraken, alleen met je ogen. Ik ben er allergisch voor geworden. Men zegt wel eens dat al het goede in drieën komt. ''Al het goede komt in drieën'', zeggen ze dan. En terwijl ik wil beginnen met het tellen van mijn vingers die nog altijd gebukt staan in een vuist ben jij bereid om door merg en been te gaan. Ik blijf ergens achter om te kluiven aan dat wat er nog van ons over is.