Er is zoveel wat ik wil doen. Er is zoveel wat ik moet doen.

THIS IS A SIGN(E)

THIS IS A SIGNE

A few weeks ago a friend reached out to me and told me about one of the projects he was passionately working on. His name is Sven Signe Den Hartogh. You may know him from his talented photographic eye, intruiging looks, artworks or writings. One thing that you must know about Sven is that he isn't just enjoying life, he is making life enjoyable.

 

''So listen up, I've been working on this brand that I want to launch. It's about raising awareness and take action on climate change.'' Sven put together a few pieces of clothing, which are all organic and ethically made, manufactured by energy generated from wind and solar power. ''We want to prove that artistic clothing made with love and a vision on expression don’t have to be expensive or damaging to the earth and the inhabitants'', Sven emphasized.

''So, why are you telling me this?'' I was a bit stunned since I actually never met Sven in person. I've only seen him perform once, but didn't take the opportunity to go talk to him. Nevertheless, we did start following eachother on social-media such as Instagram and Facebook.

As impressed as I was with all the work Sven had already put out for the bigger audience, so was Sven with my writing and poetic/romantic view on the things around me. ''Please pick out an item on the webshop and show it of your own way, I need your vision, your interpretation on what this brand can or has to be.''

And so I did. I agree with Sven's point of view on not only clothing, but the people around us. Using fair methods, materials, respecting those around us.

 

THIS IS A SIGN

The world has given us so much, and it simply keeps on giving if you are willing to keep your eyes wide open. A lot of damage has been done to the earth, to everything that lives, walks and talks on it. Let's not just enjoy life, make it enjoyable.

Pictures taken by: Lars Vonk ©

www.larsvonk.nlhttps://larsvonk.nl/

Eén goed voornemen

Ondanks dat ik in 1997 verwekt ben, wordt 2017 mijn bouwjaar.

We zijn metaalgebonden. Ik weet niet wat het betekent maar het klinkt zo mooi. Ik vind ons mooi. En juist het betekenisloze zegt zoveel over jou, zegt zoveel over mij. Als we praten doen we dat in cirkels: oneindig, we komen altijd terug. Hoe we vroeger fantaseerden over het omhoog klauteren in elektriciteitsmasten. Hoe we daar nooit mee gestopt zijn.

We zijn niet ons lichaam. Maar jouw rug is glad als het oppervlak van een meer in de nacht met haar zwart. Uren zou ik er op rond kunnen roeien zonder andere onregelmatigheden tegen te komen dan de eilanden van je wervels. Ik zou in je willen duiken en door je heen zwemmen, alsof daar een plek is waar ik kan gaan bestaan.
Jij en ik, we werden samen gedreven als dieren in een kooi. We hebben zuurstof nodig.

Wakker zijn met jou en tegelijkertijd denken aan hoe ik dood wil gaan. Het is makkelijker dan je je zou kunnen voorstellen. Wat blijkt is dat jullie goed samengaan. Het is wat je doet, vluchten de dood in, net zoals mijn vader dat ook heeft geprobeerd. Laat me delen in je eenzaamheid. De ontroostbare diepte in je stem zal ik dragen. Laten we samen verlangen naar een leven dat we allebei al hebben. Misschien zijn onze beste dagen al geweest, halverwege half vergeten. Reeds ben ik gestorven, ik heb het je alleen nog niet verteld.

Ik heb gehuild in je armen toen je het niet door had, toen je niet wist dat je me aan het troosten was. Ik heb misschien niet veel maar wat ik heb zal ik je geven en ik zal het menen. Ik ben ook maar opzoek naar iets wat me bijzonder kan maken. Liefhebben is voor mij net als stofzuigen: soms vergeet ik een stukje maar dat is niet erg. Ik kom er later wel weer over heen. Zijn het niet de slappe excuses voor mijn afwezigheid dan is het wel mijn aanwezigheid. Alsof ik het nooit goed kan doen. Aanraken, alleen met je ogen. Ik ben er allergisch voor geworden. Men zegt wel eens dat al het goede in drieën komt. ''Al het goede komt in drieën'', zeggen ze dan. En terwijl ik wil beginnen met het tellen van mijn vingers die nog altijd gebukt staan in een vuist ben jij bereid om door merg en been te gaan. Ik blijf ergens achter om te kluiven aan dat wat er nog van ons over is.

Gefeliciteerd liefste papa. Gefeliciteerd en bedankt. Bedankt voor het groter, sterker en slimmer zijn, ook al lukte dit niet altijd. Dat geeft niet. Ik heb je lief, zo lief. Je bent mijn beste vriend en tegen jou vertel ik werkelijk alles. Geniet van je speciale dag, ik houd van jou.

dinsdag 25 oktober

Je wilde abrupt stoppen met roken. Zoiets radicaals had je niet meer gedaan sinds je in een dronken bui permanent op je liet tekenen. Jij, de idioten en de alcohol. Ik heb je bij hun achtegelaten. Vergiet jij het bloed dan spuit ik je sporen schoon. Ik word moe van je. Zei je wat? Tuurlijk luister ik, liefste. Voor mij geen helft, slechts de knopen in je schouders. Sinds ik ze erin had gelegd kon ik ze er ook wel weer uithalen, vond je.
In een vorig leven was ik precies hetzelfde geweest. Ik weet het zeker.

Roosbeef - nachtauto

moet ik je kennen van een roadmovie?
ben je een waaghals een groot acteur?
of slechts een bescheiden figurant
die geparkeerd staat voor een deur?
ik geloof dat het hier heel mooi moet zijn
ook al stopte ik blind in de nacht
ik geef me aan je over
wie stuurt heeft de macht

Ester Naomi Perquin

Vandaag ontdekte ik een dichteres. Het gebeurt vaak de laatste tijd. Nu ik zo in mijn hoofd zit kom ik ze telkens tegen. Eerst had je Roos Rebergen, toen stuitte ik op Lieke Marsman, en nu, zomaar: Ester Naomi Perquin (dat spreek je uit als: Perkwien).

Ik liep door het centrum naar huis, zoals ik wel eens vaker doe. Niet omdat ik het per se wilde, maar het vandaag niet meer, niet minder, gewoonweg mijn route naar huis was. Oké, én ik had geen zin om om te lopen. Afijn, ik pauzeerde mijn stappen voor de etalageruit van Boekhandel Hijman Ongerijmd. In de winkel hing een grote poster waarop een gedicht was afgedrukt.

Ik las het en maakte er een foto van. Zojuist las ik het opnieuw, en nog eens. En ik dacht: ja. Ja, Ester, daar sla je maar weer mooi de spijker op zijn kop, met je woorden. Wat fijn dat je dat doet, wat fijn dat je er zo goed in bent. Wat fijn dat elke keer als ik zo'n gevoel krijg als ik iets lees wat me aanspreekt, waarin ik me vinden of verliezen kan, en ik kan zuchten en denken: gelukkig. Gelukkig dat de nog niet op zijn, het kan nog, nog niet alles is geschreven. Je bewees het aan me, met je letters, woorden, daar in die etalageruit.



Was dat nou zoveel gevraagd


Ik wilde er één waarin je kon klimmen. Een roestvrije, hufterproof,
die torende en zweeg. Een kapersnest om me in te begraven,
een donderlach van rollende stenen de bergwand af.
 
Ik wilde een prachtige grap zijn, beloond met een naam. Ik wilde
er één op het schoolplein, om naar me te kijken. Eén aan
de rand van de massa, met bloemen, op zoek.

Ik wilde een pannenkoeketende met manshoge vloeken. Een felle
met iets te lang haar. Eentje die graag wodka dronk en luidkeels
liedjes zong over het paard in de gang, de kop van de kat.

Ik wilde er één om oud te zien worden. Koffie te geven.
Eén die mij na kon vertellen. Eentje maar die
schokbestendig was en watervast.