De vrouw in de trein

Hoe haar wallen veranderen, in zakken onder haar ogen. Bagage. Hoe ze lacht, vermoeid maar gelukkig. Hoe haar kinderen de coupé door stuiteren, en zij liever even gaat liggen. ''Mama, ik moet plassen!'' ''Nog heel even volhouden schat, we zijn er bijna.'' Haar hand ondersteunt haar kin. ''Kijk,'' ze wijst naar buiten, ''vanaf hier is het nog maar één halte, red je dat?''

Kunststudent mentaliteit/rivaliteit

Als hardwerkende kunststudente lopen bij mij de irritaties soms wel eens hoog op. Niet alleen voor deadlines of mislukte prints, nee. Vaak omdat mensen onnodige opmerkingen maken, je in een hokje wordt geduwd of wanneer mensen gewoonweg duidelijk laten merken dat ze niks van je willen weten. Erg vervelend natuurlijk, want ik vind niet dat je zo met elkander om hoort te gaan. Al ga ik dat in dit artikel zelf ook even doen. Afijn, hier een aantal puntjes waar ik regelmatig mee te maken heb, for your pleasure. En waarschijnlijk naai ik mezelf met dit artikel, maar dat valt onder masturbatie en dat is een taboe dat doorbroken moet worden en algemeen bespreekbaar hoort te zijn en blablablabla. Gaan we:

1. Elke kunstacademie kent een paar ''op de hoogte, uit de hoogte, jullie zijn uit de mode'' (Fresku, 2012) types. Ze zijn te herkennen aan hun instagrambiografie: 20-something, photographer, graphic design. Zij zullen het hardste schreeuwen dat ze een opleiding doen aan de kunstschool, als ware het een status. ''Ja maar.. Ik studeer op Rietveld, dus.'' Doe maar even niet, oké? Er is een leven buiten de kunstschool, en het feit dat je weet hoe Photoshop werkt en je zelf een moleskine hebt geknutseld, maakt je nog geen beter, leuker en/of specialer persoon dan wie dan ook.

2. Dit werkt ook vice versa, van buitenaf. Er zijn genoeg mensen die je maar al te graag wijzen op het feit dat je aan de kunstacademie studeert: ''Oh, jij bent echt zo'n ArtEZmeisje..'' Wat wil je nou precies van me? Ik ken mijn studie, je hoeft hem niet om me heen te hangen als een soort krans of zo.

3. Stereotyping: ''Oh, je doet kunstacademie? Doe je ook yoga? Draag je vaak zwart? Heb je die doorzichtige Ace&Tate bril? Waar is je oversized denim?''

4. Mensen scheren kunststudenten graag over één kam. 

5. ''Oh, lekker creabea dus!'' Creabea? Het pinterestboard van je moeder. Dat noem ik creabea. En nu je bek houden, doei.

6. De profiteurs. Dit zijn vaak je familie en vrienden, die iets van je willen. ''Ik moet voor school dit..'' of: ''Voor werk moet ik dat..'', en dan: ''..maar jij helpt me vast wel even!'' Uh, is dat zo? Ik heb het zeg maar al druk genoeg met twee foto-opdrachten, een samenvatting voor kunstfilosofie, een werkplan en een animatie, voor aanstaande donderdag.
Het feit dat familie en vrienden vaak ook denken dat ze een gratis exemplaar van je werk kunnen krijgen, of je het zomaar free met ze deelt, heeft me ook flink verbaasd. I mean, waar haal je het lef überhaupt vandaan?

7. Studeren aan de kunstschool lijkt de laatste tijd een soort trend te zijn. Dit mede dankzij de schreeuwers (de instagrambio's dan, jullie worden bedankt). Het feit dat je 'fine art', 'graphic design', 'product design' of  'whatever design' in je biografie kan zetten op Tinder, Twitter, Myspace, Google+, laat mensen over lijken gaan. Dit zijn bijvoorbeeld de die hard tumblr meisjes, die foto's maken van hun Starbucks, rondlopen met een Fjall Raven en wild worden van hun collectie buttons met kreten zoals ''I like cats'', ''U suck'', ''Whatever forever'' en ''Pizza is better than u''. Ze zijn ook te herkennen aan hun Instagram, waar duizenden Disclosurecover-like tekeningetjes te vinden zijn. Ze zijn dol op washi-tape (overigens gewoon te verkrijgen bij de Action), de natuur-emoji's, Flow magazine en de Crosley platenspeler. Kan niet wachten om deze artbabygirls te zien strugglen bij hun eerste schouw, see you on the other side girlfriends!

8. Kunststudenten worden heel vaak over één kam geschoren, maar als je even terug leest heb ik dat hier al ergens gezegd, met andere woorden. Of dezelfde, kan ook nog.

9. ''Maar, zijn daar wel banen in?'' Dat is voor mij een vraag, en voor jou dus ook, schijnbaar. Leuk.

10. In alle serieusheid is er wel echt iets wat me zeker erg steekt, en dat is (op mijn school) een soort rivaliteit die ik voel tussen de opleidingen. Ja mensen, het is echt waar, zelfs op de kunstacademie lijkt het gras toch altijd nog groener aan de overkant. Dit omdat niemand elkaar het daglicht in de ogen gunt. Zo haat Fashion Design iedereen, Docent BKV vinden mensen van FineArt klootzakken en rommelkonten. Graphic Design moet niks van Product Design hebben. De ene klas zeikt over de zooi van de andere, de ungoing struggle over welke richting nu echt eigen atelierplekken verdient, etc etc. (Dit op basis van wat je hoort in de gangen, leest op wc-deuren, die overigens altijd vol staan met van alles op de kunstacademie, en levensverhalen an sich)

Nou, dat was het. Groetjes!

Photowalk Arnhem

Zondag is altijd een lastig vraagstuk. Waarom? Daar begint het al bij. Op zondag stel je jezelf altijd de vraag: hoe besteed ik hem? En dan bedoel ik niet brak in bed liggen, een film kijken of je kamer opruimen. Nee, actie ondernemen! En dat is wat ik heb gedaan. Vandaag ontmoette ik Milan, we hadden al contact, maar elkaar nog nooit gezien. Dus zo gezegd zo gedaan sprongen we allebei op de trein, en gingen we all-in voor een photowalk door Arnhem. Milan is een hele goeie fotograaf, die graag verrassingen houdt in zijn werk, en ook iets heeft met blauwtinten :). Zie hier het resultaat!

pictures by Milan van Schaik ©

more of his work milanvanschaik.com

Disclosure, 5th of February, HMH

Yesterday I went to Disclosure in the Heineken Music Hall, Amsterdam. Of course, I admired their music and remixes on the long run. But they honestly went beyond my expectations last night.

I didn't know, but while standing there, in that big oasis of people, dancing, singing and sweating, I figured out that this was their start of the tour. What? So, that means they are going to go big, right?! And they did.

They started with some all time classics. After 2/3 songs they wanted to hit us with some new music of their recent released album Caracal. Some songs I found even sounding better live than on the album, but that might also be because Disclosure music really grows on you.

You see, they make a selection for their album. Some songs so catchy, the hits. Sometimes you listen to an album and some songs speak to you, some never will, or eventually will. The case with Disclosure is: you start to love the whole album, after a while. What makes it worth discovering, at least, that's how I feel about it.

Superego, for example, sounded so dope live. Like, the bass hit you in the face, not kidding. The whole place was bursting from energy, and everytime that drop hit, everyone went crazy. It was euphoric, really!

Then: the visuals and lights. It was so sick! I don't really have any knowledge about these technical preps, but damn it was great. It was just right. Of course, the famous Disclosure doodle made an appearance a few times in the background, but also the artists they have worked with while making this new album, such as: Sam Smith, LION BABE, Kwabs. They were probably filmed for this show, so they could make epic visuals out of them, singing. So you saw LION BABE singing and dancing around, just side-view of her body.

The roof went off, when 'a fire starts to burn' started to play. They really did a great job on that one. Remixing the song live, the bass, it was epic.

When they said their first ''goodbyes'' to Amsterdam, the place went in awe. But of course, they came back. They had 3 songs still, to play. They announced their special guest, Brendan Reilly. Damn, what a voice! I couldn't believe what I was hearing, that guy can bring a sound, incredibly good.

Summarized: I really did enjoy my time there. It was an incredibly good show, vocally, visually and the whole experience all together. Where can I sign up for the second show?

4th of February

 

I don't want to say goodnight

I just want to hold you tight

I just want to see you again

Verleden tijd

We ontwijken de steegjes waar het op harten is gemunt. Of het nou het steken van of breken van betreft. Met mijn handen diep in mijn zakken tast ik af naar mijn laatste sigaret en een beetje moed. De nacht wordt versierd door vreemde muziek uit zolderramen en nicotine dampen. We zitten samen op een bankje. Alles lijkt zoals het hoort te zijn. We weten dat er een nieuwe dag begonnen is, maar we ontkennen zijn bestaan door te spreken over 'een morgen', en niet vandaag. Maar als we bestaan in de herinnering van gister, maakt dat ons dan verleden tijd?

Hij fietste snel. Zo snel, dat de bordjes van de straten onleesbaar waren geworden, en ik niet langer wist waar ik was. De Winter prikte door mijn jas en met mijn handen klemde ik me om zijn middel. Hij was mijn rots, ik zijn drenkeling. Hij vergelijkt meisjes met bagage. Zo vertelde hij over een rugzakje. Ze was extra last. Een akelig gevoel bekroop me. Wat zou ik zijn geweest, daar zittend op zijn bagagedrager? Opeens kon ik huisnummers ontcijferen: 34, 32, 30, 28. Naarmate zijn tempo minderde, nam het gebonk achter in mijn ribbenkast toe. Stilstand, maar ergens in mijn keel echode de kreten van mijn hart: “ik leef, ik leef”.

Mijn huid was niet langer de muur die ons scheidde
en ik voel ons bloeden

Arnhem centraal station - analoog, december 2015

Wonen in een feestje

 Ik wil wonen in een feestje
de tijd gaat me altijd veel te snel
11 uur, 12 uur
en vanaf daar ja
ach
je kent het liedje wel
gesprekken over
de bloemetjes en bijtjes
je hobby's en verre reisjes,
boodschappenlijstjes en
bloedmooie meisjes

Ik wil wonen in een feestje
met mijn grijpgrage handen
glazen achterover slaan
opstaan en weggaan
en dan
buiten op mijn bek gaan
de stoeptegels tellen en
een taxi bellen

ik wil wonen in een feestje
dan neurie ik stilletjes liedjes mee
drijf ik op gesprekken
als een bootje op de zee
kijk ik naar de vouwen
in je gezicht
en wil ik over je schrijven
in een gedicht

Ik wil wonen in een feestje
en nooit meer weg hoeven gaan
en 's ochtends met een ontbijtje naast je bed kunnen staan
hopelijk ben ik je nog niet aan het vervelen
en kan ik je misschien overtuigen
om thuis op dit feestje
de kater met mij te delen

Koen and bags

Even though it's freezing cold outside, I've been loving the weather lately! Last weekend I woke up with the dazzling view on a winter wonderland, that got me up and out of bed that day, to make some pictures. Yesterday, I was with my good friend and fellow student Koen. As I said: freezing cold, but the sun you guys.. The sun, the light, great circumstances to shoot in. Bonus was, Koen brought this fancy ass bag that he got as a gift from his mom. She found it in the attic, and I swear by this: it's the perfect bag for Koen. We walked around, explored the city and I shot some great pictures of him. I have to say, I'm quite satisfied and finally feeling the vibe to go shooting more. I don't know what happened, but my photographic passion has been off for a while. Glad to say that it has been coming back to me, I'm excited to make new work! So, stay tuned.

Love,
Aisi