zaterdag 5 maart 2016


 the 5th of march, 16:21, I thought:
''It’s not what we do for love, it’s what love does for us''

vrijdag 4 maart 2016

Icon: Anna Karina








In woorden geef jij je nooit toe aan 'veel' of 'altijd'
maar je bent alles.

Hoe je lippen opbloeien in de taal
het universum dat schuilgaat tussen je oogleden
je lichaam
die zich losmaakt in rimpels.


Ik zoek het voelen,
zoen niet meer.

In heimwee groeit verlangen.

Omgekeerd
zo lach jij nu naar mij.

zondag 28 februari 2016


Ik maak me zo'n ontzettende zorgen om jou. Kon ik alleen maar in je hoofd kijken, kon ik datgene wat jou zo belast van je wegnemen, of op z'n minst verklaren. Je lijkt zo antwoordloos. Zo alleen in en met jezelf. Het maakt me zo vreselijk verdrietig.

zaterdag 27 februari 2016

Hoe voelt het
jij, met je longen vol
met je hand op je hart

elke twintig seconden
tikt hij zijn verslaving af

hoe voelt het
jij, verdronken in mij
iets te veel wijn

voel je geroepen
om te schreeuwen

ik vroeg hem:
''hoe voelt het om van de wereld te zijn?''

donderdag 25 februari 2016

De dag daarna

Bevonden vondelingen van vandaag:

Het is de dag na de nacht. Ik zit in de trein en ben niet alleen onderweg naar bestemming maar ook naar een beetje piece of mind. In de coupé geniet ik van de zon, en probeer me te herinneren wat hij tegen me zei.

Een muur vol van graffiti volgt parallel de spoorbaan. Ik lees: ''Angela is een sch''. De rest van de letters zijn bedekt met klimop.We zullen het nooit weten, de natuur begon bij wat Angela was, of misschien nog steeds is.

In het bankstel naast me zitten twee jongens. Eén is aan het woord, zelfs heel erg veel aan het woord. Twee haltes verder hoor ik pas dat hij stottert. Het wordt erger naarmate de jongens hun uitstap bereiken. Station Velp. Hij staat op, struikelt nogmaals met zijn tong en stapt uit.

zondag 21 februari 2016

Zondag bevindingen

Het is zondagnacht, maar officieel al maandag. Ik kom net uitgewaaid terug van de cinema. Ja, het stormt. En ik kan het niet helpen dat ik deze avond in een enorme cliché heb veranderd.

Zo'n cliché waarbij je terug komt uit de film en je je anders voelt, elke keuze uit je leven nogmaals overdenkt en alles om wilt gooien. Vervolgens fiets je naar huis, maar je fietst om, anders moet ook echt helemaal anders. Het stormt, de wind rukt aan je jas en haren maar dat is niet erg. Eenmaal thuis kruip je braaf in je ondergoed op de bank en schrijft alles op, elk detail van deze zondag. Je haar is opgestoken en rommelig, je nipt uit je mok met thee en besluit een langspeelplaat op te zetten. Dit is je leven nu. Alt-J zingt over mozaïeken tot de ochtend komt, en, je voelt het al,  dat is wat je wilt doen.

Dus, nu zit ik te mozaïeken met mijn leven, met wie ik ben. Omdat ene geweldige leadzinger daar mee is gekomen en ik me toevallig een tikkeltje extra melancholisch voel vannacht. Hoe zou het met vroegere liefdes gaan? Zou de man die ik ooit per ongeluk heb aangereden toen ik niet meer op tijd remmen, nog altijd samen wandelen met zijn vrouw van destijds?Ligt er ergens iemand aan de zee en mag het zoute water zijn/haar tenen likken? En, er worden verjaardagen gevierd, en mensen begraven, as we speak.

Het leven gebeurt nu. En soms vergeten we dat. Gaat het aan ons voorbij.

dinsdag 16 februari 2016

Hij pakte mijn hand vast en
ik plakte zijn hand vast-
beraden niet meer los te laten-
gaan want
ik hield van hem