Het gevoel van en over vroeger

Het was een nietsvermoedende Donderdag avond, en mijn zus en ik keken terug op de afgelopen 5 jaar, en ver daarvoor. En het akelige gevoel van ouder worden bekroop me. Waarom kan niks zo blijven zoals het is?

Wat zo simpel begon als echte zussenpraat, over hormonen en rondingen, jongens en slechte gewoontes, veranderde al snel in een terugblik op nog niet eens zo heel lang geleden. We keken terug op de tijd waarin onze moeder ziek werd, en wat het met ons deed. Alle mensen die we over de vloer hebben zien komen, en dat het veel te snel is gegaan. Ik besef me dat ik terug kan gaan in het gevoel van toen. Praten over mama's ziektebed is niet zomaar een gespreksonderwerp, heb is een stemming. Alsof ik de rillingen over mijn rug voel terwijl ik 'Yarden uitvaartzorg' voor me zie, wat dan weer gepaard gaat met het magische gevoel wat ik altijd had met één van mama's nachtwakers: de paardenfluisteraar, met haar huisje op de Posbank. 

Cliché: het was een gekke periode, en het is te snel gegaan. Maar, zodra je erover praat, weet je ook echt dat het zo is. De cliché's over de wereld zijn waar. Maar waarom? Waarom kunnen dingen niet zo blijven zoals ze altijd bij je bekend zijn geweest? Het was toch voortbestemd? 

''Ik denk dat je eigen jeugdherinneringen nog altijd mooier zijn, dan het zien opgroeien van je eigen kind..'' Ware woorden uit de mond van mijn zus. En ik wist wel zeker dat ze gelijk had. Want onze jeugd was ook leuk. Het moest zo zijn, de weekenden bij opa en oma met mama erbij, ik logeerde op een klein kamertje en mama en Robin samen op de grote kamer. Samen ontbijten, een gekookt eitje, en oma had altijd een schortje om. Daarna buitenspelen, op visite bij tante, en spelen in het riet in de achtertuin. De mooie dagen in Zwartsluis, zo onschuldig als ze toen waren. 

Het is dan 5 jaar geleden, maar pas gister hebben Robin en ik ons voor het eerst aan mama's kledingkast gewaagd. Je staat er nooit echt bij stil dat haar kleren nog gewoon zo liggen, zoals ze liggen. Maar één blik op een bepaald truitje, en ik denk aan verjaardagen met de familie, mama's lippenstift en samen zij aan zij liggen in bed op Zondag. Opeens ben ik weer zo dichtbij, bij dat gevoel wat ooit eens zo normaal was. Ik besef me dat ik het mis, maar dat ik me niet meer kan vastklampen aan het verleden, net zoals ik dat niet kan met het heden, sinds er ook een toekomst is.

Als ik denk aan mama denk ik aan de verkreukelde zakdoekjes in haar jaszak, de moppen waarmee ze thuis kwam die ze te horen kreeg van patiënten op haar werk, en haar knalroze badjas. Ik denk aan hoe lekker haar appeltaart rook en smaakte, aan de moedervlekken in haar hals en het gekke gezicht als ze weer met folie om haar hoofd zat om de henna in te laten trekken. Haar hand was vanzelfsprekend groter dan mijn kinderhandje, maar ook altijd zachter, warmer, en het hield me stevig vast. Het is gek om die dingen niet meer te voelen, maar ze wel zo helder voor me te zien.

Misschien is voor iedereen dit het zelfde, dat gekke gevoel wat je bekruipt als je terug denkt aan vroeger. Misschien zit het allemaal in mijn hoofd, dat mijn gevoel anders zou zijn dan het jouwe, omdat mijn herinneringen ook anders zijn. Maar wat het ook is, ik zal er nooit een antwoord op krijgen. Het is een stukje van mezelf, en alles wat mij nog rest aan mijn jeugd, aan hoe het geweest is. En ik ben o zo blij, dat ik dat stukje ken, en ik, wanneer ik maar wil, even kan terugkruipen in het gevoel van toen. 

Een week in foto's

Een poosje terug kocht ik het 1000 tattoos boek, van Taschen. 

Dit zijn 2 van mijn favoriete pagina's.

Een leuk, artistiek stilleven / Kunstlab, Doesburg

Op in de mist / Middewaard, Ellecom

Genietend van zonnestralen die mijn kamer opwarmen, het licht was mooi en ik wou experimenteren met foto's maken.

Een beschilderd sinaasappelkistje met mijn lp's, een felroze Maria, mijn lievelings cactus, een oude Canon camera, mijn dichtbundeltje, dummy en mijn dagboek.

Plaatjes uitzoeken in de lokale kringloop, helaas, geen nieuwe aanwinsten gescoord.

In mijn gedachte is de portrettengallerij van jou nog steeds open
en het doet pijn

De waarheid uit de mond van een 17-jarige

Ik draag mijn haar wild en mijn hart nog wilder. Ik wil avonturen opzoeken in verlaten steegjes en een mond kussen die filterkoffie kent. De ladders in mijn panty worden slechts beklommen door echte prinsen, maar niemand komt aan mijn hart. En het is allemaal fijn en wel, omdat het zo is. Ik heb geen verplichtingen op wat huiswerk en werktijden na. Soms feest ik tot 5 uur en stel ik mijn ontbijt uit tot ik niet meer wankel op mijn benen. Ik kan en mag alles, want ik ben 17 Lente's jong, en dus val ik net overal tussen in. Ik ben het net wel en net niet. Ik ben alles wat je misschien ooit zocht, maar liever kwijt dan rijk bent. Mijn longen vullen zich zo nu en dan met rook, maar dit houd ik nooit lang vol. Het bestaan van alcohol heb ik ontkent totdat ik 15 was. In de Zomer doe ik hard mijn best om mijn sproeten te verbergen. Ik heb niks met clubs en stappen. Als ik dans voel ik me vrij en denk ik niet aan wat de dag me bracht. Meestal regent het op mij, maar tranen mengen mooi met de druppels en zo hoef ik nooit uit te leggen of het wel of niet goed met me gaat. Ik ben altijd opstandig geweest, en zo zal ik blijven. Ik ben vrij.

al droeg ze 17 Zomers in haar botten,
het was Winter
en ze misde de kleur van het gras

In de wolken

Musis sacrum, Arnhem

Pictures taken by Rosanne Sar ©

Lood(s)zwaar

Loods

Photo made by Renée Beumer ©

Er was eens een jongen, en ik vond hem wel oké,
hij deed iets met muziek,
ik vond het altijd wel iets hebben, de manier waarop hij zijn gitaartas
over zijn schouder slingerde,
en zo ook zijn zorgen,
gevoelens,
beloftes

We both have got a million bad habits to kick

not sleeping is one

Als je moeder doodgaat
gaat de deur dicht
van een wilde tuin

die iedereen vergeten had.

Als je zelf doodgaat,
wie weet,
kruip je door de aarde
weer naar boven
in die oude tuin
waar je moeder zit te slapen
in een rieten schommelstoel
en rupsen zich ontpoppen
in de winterzon
en jij weer mag beginnen
aan je eerste droom.

Aan de voeten van je moeder
denk je niet meer
aan de dood.

- Toon Tellegen

een kussen voor de ziel
een prachtig Palestijns priemwerk
plooien en prutsels
prullaria en prikkels

tentoongesteld op toonhoge
toonladders
lofzang voor die
donzigen dromen
dagenlang  d r o m e n
tijdens dagenraad

plotselinge pauzes
dromen voor de ziel
eindelijk
sl aaaaa pen

slome suizende
satijnen
dromen

slaap voor de ziel.