Aisi schrijft

woensdag 31 december 2014

2014

In dit bericht zal ik 2014 niet romantiseren. Integendeel. 2014 was one hell of a shitty year, als je het mij vraagt. Het was een jaar vol verlies en verdriet. Ik kan met een eerlijk hart zeggen, dat ik al veel lelijks van de wereld heb gezien. En je zou je oren niet geloven als ik het je zou vertellen.

2014 was voor mij een jaar van laten gaan. Soms vrijwillig, soms omdat de tijd rijp was, en soms tegen mijn zin. Het enige wat je op zo'n moment kan doen is de klap opvangen, hem verwerken en vervolgens weer doorgaan. De cirkel des levens, toch? Maar wat als die klap uit een onverwachte hoek komt, op een onverwacht moment. Dan blijf je meestal even zitten en realiseer je je wat er zojuist is gebeurt. Zo voelde 2014. Een jaar zonder terugvering, zonder vangnet.

Natuurlijk heb ik ook mooie momenten gehad, zoals elk jaar daar een fair-share van meebrengt. Maar het wordt een ander verhaal als een mooi gebaar of mooi moment weer in verband staat met een tegenslag. Zo wordt het al snel een ellendige sleur, waar je van periode naar periode toeleeft.

Meerdere momenten voelde het bloed in mijn lichaam als stroop, en waren de tranen als olie op mijn gezicht, bijna onuitwisbaar. Ooit had ik het universum in mijn handpalm, maar ik voel me nu slechts nog een gedoofde ster.

Ik geloof niet in de kracht van een nieuw jaar, met nieuwe voornemens en een fris canvas. Dingen die zijn gebeurt, zijn nu eenmaal gebeurt. Ze zijn niet uit te wissen, of ongedaan te maken. Waar dan ook, je draagt ergens de restanten met je mee. Of dit nou bloed aan je vingers is of een litteken op je hart.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen